Δευτέρα, 21 Απριλίου 2014

Σίγησαν τα ματσακόνια

Ο Σταυρός του Νότου, ορατός μόνο στο Νότιο ημισφαίριο.

      Στου ρετιρέ τη ζεστασιά,
        τα βράδια σαν κοιτώ τ’ αστέρια,
        όπως στη γέφυρα, παλιά,
        'μεις ξαναδίνουμε τα χέρια.

         Στο τάνκερ, είμαστε ξανά
         με ξεχασμένη τη μιζέρια,
         δες... είν’ μαζί και τα παιδιά,
         oι καμαρώτοι και οι λαδάδες...

                    «Εμπρός, ανοίξτε τα πανιά
                    ναύτες παλληκαράδες,
                    κι αμέτε βάλτε τη φωτιά
                    παλιοί μου θερμαστάδες !
                    λιμάνια περιμένουν, ράδες,
                    αδέλφια φουκαράδες....


                    Αμέτε τον Σταυρό του Νότου*                        *Αστερισμός (Acrux)
                   στο κοιμητήριο και του "πρώτου"
                   του καπετάνιου....  με μπογιά, 
                   γράφτε του αντίο καπτα-Λιά...''»


Του κυβερνήτη απ' τα παλιά,
του δάσκαλού μου, π' αυστηρά
πηγαίνοντας προς Παρανά*                                      *ποταμός στην Ουρουγουάη
πως να διαβάζω ουρανό
μου μάθαινε έναν καιρό.

Το μάθημα άρχισε το πρώτο
μόλις αφήσαμε πιλότο*                                              *πλοηγός λιμένος
φεύγοντας απ' την Αμβέρσα
που πρωτομπήκα εγώ ”μέσα”
στο σουπερτάνκερ του Ηλία
του καπετάνιου απ' την Οία*                                       *Σαντορίνη

       Τα μονοπάτια τ’ ουρανού,
        απ’ τη γέφυρα μου δείχνει,
        τα αστέρια τ’ Αετού*                                        *Altair, ο Άλφα του αετού
        και του Σείριου τα ίχνη.
        Τους Διόσκουρους*... μετά.                 *μυθ. Κάστωρ, Πολυδεύκης, δίδυμοι γιοί Δία και Λήδας

        Τα εξηγεί τόσο απλά...!

        Στον αστερισμό του Κύκνου
        ο "Ντενέπ"*, μου λέει, δεσπόζει,            *το λαμπερό αστέρι του Κύκνου
        και ας είναι ώρα ύπνου,
        κι ας μας τσάκισε το μπότζι.*                   *κλυδωνισμός

Πάντα πάνω στα καράβια
τα φουρτουνιασμένα βράδια,
μοναδικό είχα για πιλότο
'κείνο, το μάθημα το πρώτο.

Χρόνια, που αφήσαμε κει δά
τον πολικό αστέρα…

Αντίο φιλία μας παλιά.
Αντίο αλμυρέ αέρα !

Σίγησαν τα ματσακόνια,*                          *ο θόρυβος από χτυπήματα σφυριών
στα καφάσια* τους οι κάβοι,                    *ξύλινες βάσεις κάβων
έφυγε μα θάν’ αιώνια
στης φαντασίας το καράβι.

Αν βρεθείς Μοντεβιδέο,
στη Βομβάη και στο Ρίο,
για ταξίδι τελευταίο

πες πως έφυγε... κι αντίο !
____________________


Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". αυτοβιογραφικό έμμετρο  έργο του Οδυσσέα Ηβιλάγια 
σελίδες 123 -124  e-mail: od.heavilayias@yahoo.com  / Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων k. mataraga 

spasmenos kavos

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου