Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Της θάλασσας οι σειρήνες*



    Παν' στη βαρδιόλα* ακουμπώ,           *κουπαστή της γέφυρας του πλοίου
      κοψομεσιάστηκα εδώ,
      μόνος μου εγώ κι’ ο ουρανός
      για ώρες να κοιτάω εμπρός,
      τον μακρινό ορίζοντα,
      πηγαίνοντα.... 
                               γυρίζοντα.

      Μικρά,  μεγάλα,  πλοία

      πάντα μ' ανησυχία,
      γιατί η απροσεξία
      για "ναυτική αβαρία"*                       *βλάβη πλοίου η φορτίου
      ειν’ στην κυριολεξία               
      θέμα δευτερολέπτων.

Το θέμα αυτό κατέχων,
στο λέω με ευθύνη,
το πλοίο κατευθύνει                                    *όπως στον κόλπο του Μεξικού
αόρατη Σειρήνα,
θυμάσαι, από 'κείνα
που ακούς για Οδυσσέα...

Eκείνα τα ωραία,
που λεν' για τις Σειρήνες,
τις ιστορίες 'κείνες.
                                                                                       
Στη γέφυρα επάνω,*                                 *γέφυρα
κι ας πουν ότι τα χάνω,
θα στο επισημάνω...
το όλο μυστικό
είν' σύνθετα απλό...
μα, που να σου το εξηγώ !

Βλέπεις... 
               νιώθεις... το ρεύμα.*                   *υδάτινη μάζα σαν ποτάμι στη θάλασσα
Σε πάει* σα να ‘σαι 'πνεύμα'                    *το ρεύμα παρασύρει το πλοίο
που άτσαλα πλανάται
με μνήμες...  
                    και θυμάται
ο κάθε θαλασσοδαρμένος
ο κάθε ανεμοχτυπημένος,
ως κ' οι «σειρές»* οι επόμενες                   *οι νέοι ναυτικοί
ότι δεν είναι γκόμενες
οι ονομαστές Σειρήνες.

Αλοίμονο...
               της θάλασσας είν' δίνες !
_______________________


* Σειρήνες ήταν γυναικείες θεότητες που σχετίζονταν με το νερό, 
τον έρωτα και το θάνατο. Ακριβέστερα όμως φέρονται ως θαλάσσιοι 
δαίμονες της Ελληνικής Μυθολογίας. 
__________________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 4 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga





  σπασμένος κάβος  


Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου