Παρασκευή, 18 Απριλίου 2014

Η Κοινωνία των Άλλων




Για τα πληρωμένα χάδια,
πριν ακόμη
          [πετάξουμε "βιλάγια",*                               *σχοινιά που δένουν το πλοία
η που@@να
     [σε καρτέρι στη προβλήτα.



Τι είναι πάλι τούτο,                                     
              [παραξενεμένος είπα,
τότε στο πρώτο πρώτο μου ταξίδι,

με το "Αργολίς",
           [του Ματαράγκα Αρχιμήδη
ένα σαράβαλο,
σκέτο σαπάκι
που δεν βουλιάξαμε
                             [παρα λιγάκι.

Θέλεις δε θέλεις μούπανε
                         [θα τη γ@@@εις,
ότ' είσαι μάγκας να αποδείξεις,
και καμιά βλεννόρροια
                        [αν θα κολλήσεις,
θα είναι το παράσημό σου !
Κείνον.....

   [τον παλιό τον εαυτό σου,
όπως και....
           [τον ρομαντισμό σου,
τους άφησες,
         [στου Πειραιά τον ντόκο,
και άκου δω,
                      [στραβάδι, στόκο,
στο γραφείο που υπογράφεις,
πως στο καράβι

                [γουστάρεις νάρθεις,
αυτή η τζίφρα σου,

         [είναι και καταδίκη,
και τη ζωή σου υποθήκη,
εκεί τη βάζεις εσύ για πάντα.


Θα κοιμηθείς σε λαμαρίνα
          [και ενίοτε σε μπράντα.


Θα πιείς της βαπορέτας το νερό,
πολλές φορές
                      [σε χρώμα καφέ θολό,
και τύπους θα συναναστραφείς,
   [που δεν θα έχουν, όσιο και ιερό.

Θα τρως και βόδι τριάντα χρόνια κατεψυγμένο,
                                [αφού όργωσε τη μισή Αργεντινή.
και μη νομίζεις πως τούτο είναι δική μου υπερβολή,
ο λωποδυτο-σιψάντης θα φέρει,
                           [από την αγορά ότι πιο σκάρτο βρει !

Το ματσακόνι θα είναι η μουσική σου,
που με τα χρόνια, αλλοίμονο,
                          [θ' αποζητά τ' αυτί σου,
και στα λιμάνια,
                  [σαν το καράβι θα είν' δεμένο,
χωρίς συμμετοχή στα δρώμενα,
         [γραμμάτιο θα νιώθεις ξοφλημένο
κι ακόμη....
              [της "κοινωνίας" κάτι φτυσμένο.

Σε κάθε χώρα,
               [σε κάθε που θα πηγαίνεις πόρτο,
η ζωή, θα λες, είναι των άλλων ρε γαμώτο,
γιατί θα τη βλέπεις δίπλα σου,
                      [μα στην ουσία θάσαι μακριά,
θα είσαι "ο ξένος",
       [αόρατος απ' όλους εκεί στην ξενιτειά,
και θα ξεγελάς τον εαυτό σου
                           [με περιθωριακό ενίοτε τρόπο,
είτε ρομαντζάροντας με τις που@@νες,
                   [είτε μπορεί και πίνοντας το χόρτο.

Σ
ε άλλα πόρτα, όταν στην προβλήτα
           [καμία για εξυπηρέτηση δεν περιμένει,
η διαδικασία είναι επίσημα προκαθορισμένη,
και ας πάμε για παράδειγμα,
                      [στο Πόρτο Ορντάζ, Βενεζουέλα...

Φτάνοντας, θυμάμαι,
        [γραμμή τραβήξαμε για τα μπου@@έλα.
Τεράστιες αίθουσες...θα τις έλεγες και σάλες
γεμάτες με γυναίκες... μικρές μα και μεγάλες,
κάπως ακαθορίστου ράτσας,
                       [μα όπως και νάχει θυμίζουνε Σπανιόλες....

Πηγαινοέρχονται με λεκάνες γριές τσατσάδες,
                                                   [διακριτικά μέσα σε όλες
απόμαχες απ' τη δύσκολη της "νύχτας τη δουλειά",
πού όταν δεν βρίσκουν ερωτο-ναύλους
                [σαν τα βαπόρια απενεργοποιούνται πιά.

Σπανιόλικοι ρυθμοί ακούγονται και ήχοι
και καμαράκια κρύβουνε,
                             [πίσω τους όλοι οι τοίχοι.

Γκαρσόνες ατσαλα-πρόχειρο-βαμμένες
                 [φέρνουνε κούμπα-λίμπρες και σερβέζες*                    *ρούμι και μπύρες 
μισοελληνικά μας βρίζουνε γελώντας,
         [παν κι έρχονται τα μα@@κες και μπ@νέδες.

Υπονοούμενα και προστυχιές,
                        [συνέχεια οι κοπελιές πετάνε,
την προσοχή σου και καλά για να τραβάνε.

Η κάθε μιά θέλει τα πέζος σου,

                                     [και αγωνιά να τη διαλέξεις,
μαζί της, στον αγοραίο έρωτα εσύ να ταξιδέψεις.

Μισοκρυμμένοι βέβαια
                                  [και οι σκληροί νταβάδες
χειρονομούνε βρίζοντας
                                  [ακόμη και τις τσατσάδες,
τα ίδια κάνουν και στη "γυναίκα" τη δικιά τους,
κι άμα λάχει δείχνουν,
                            [κι αλλιώς τον τσαμπουκά τους....

Θαμώνας τακτικός κι εγώ 'κει πέρα,
και μην νομίζεις πως δεν ήμουνα
                                         [κι εγώ λέρα,

πήγαινα όπου... πήγαινε,
                       [του τσούρμου πάντα το κύμα,
λες κι ήμουνα των παλιών ναυτών
                                           [θα έλεγα το χτήμα.

Κάποιοι πέφτανε
                                 και στην παραμύθα
μα εγώ ούτε καν δοκίμασα...
                                      [μα την αλήθεια.

Όχι πως είμαι αθώο παπαδάκι,
χέστης ήμουνα.....
                     από μικρό παιδάκι,
και μόνο η ιδέα πως θα το "μάθω",
και η ζωή μου θα πάει στον πάτο,
τελείως μούκοβε.........
                                       [και τα δυό ποδάρια....
κι έτσι δεν έπαιξα με της παραίσθησης
                                   [τα σημαδεμένα ζάρια.

Το ένστικτό μου έλεγε...
                                        [πως πόνο,
κι αυτό πραγματικά,
                             [φοβόμουν μόνο
θα προξενούσα στους δικούς μου,
(ναι...νοοτροπίες του καιρού μου)
κι έτσι αποφάσισα, 

   [από αυτά, μη πάρω ούτε χάπι...

Στον "ντέ τέ"* που λένε κάποιοι                                  
*En temps de technologie

τον χρόνο... άφηνα
                     [τέτοιες μυστικο-παρέες,
κι ας μου ψιθύριζαν πως είν' ωραίες,
μοναδικές, οι στιγμές της "παραμύθας".

Εκείνη λοιπόν τη μέρα εξόδου,
         [σε κατάσταση ενώ 'ταν σκνίπας
πλακωθήκανε, και πέσαν φάπες
στην αίθουσα που λέγαμε,
                            [δυό από δαύτες.

Ο νταβάς που ήταν στη τσίτα,
ζοχαδιασμένος, σίγουρα πίτα
ρίχνει μια σβουριχτή σφαλιάρα
σε μια απ' τις δυό,
                            [μια κοκαλιάρα,
και κείνη "υποτάχτηκε" η δόλια.

Ο αγαθιάρης εγώ απ’ τα Σεπόλια
τους γύρω μου
                   ["μα γιατί...", ρωτούσα.

Με φόβο και δέος

                          όλα αυτά κοιτούσα
κι ένιωθα της ζωής την αγριάδα,
που από νωρίς ξεκίνησε,
      [απ' του Περάματος τη ράδα,*                                      
*αγκυροβόλιο

σαν πρωτοβγήκα
           [με τα καράβια περατζάδα
κι όπως κυλάγανε τα χρόνια,
                                         [αυτή, γινόνταν
και πιο απαίσια, καθώς,
             [σιγά σιγά μου αποκαλυπτόταν
όλη η ασχήμια αυτού του κόσμου.

Στράφηκα σ' Αυτόν και είπα...
         ["Δύναμη Θεέ μου, δώσ’ μου".

_____________________________




Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 25/ e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

__________________________________________________








  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου