Τετάρτη, 13 Μαΐου 2015

Εκεί στη γέφυρα...


   
     Ερχόμασταν από Λισαβώνα
      με στάσεις πρώτα Μπαρτσελόνα,
      ύστερα, λίγο στην Αγκόνα,
      και τώρα πορεία προς Κορινθία...

      Σαν έκθεσης φωτογραφία
      στη σκέψη μου έχει καρφωθεί,
      'κείνο που τότε είχα δει
      στη βόρεια Αχαϊκή ακτή..

      Πριν λίγο είχε εγκαινιαστεί
      η γέφυρα η κρεμαστή,
      κι έστεκε επιβλητική...
      Την εχαζεύανε πολλοί
      σα να μην είχαν ξαναδεί
      γέφυρα στον αέρα....
                       να είναι κρεμαστή.

      Μαζευτήκαν αρκετοί
      μέχρι και οι μηχανικοί,
      λαδάδες, θερμαστές,
      δόκιμοι και καθαριστές
      κι εργάτες ξένοι πούχαν ρθεί.
      Όλοι κουβέρτα*....                                                *όλοι στο κατάστρωμα
                       ....κι η μηχανή
     μόνη παγαίνει...  
                       Ως κι η πιωμένη
     "μαρκόνα* Ελένη στα ρέλια βγαίνει.....                *ασυρματίστρια




            Και μόνο εγώ... κάπου εκεί,
                   κάτι, πιο όμορφο 'χω δεί...

                   Με του ματιού την άκρη πιάνω,
                   ξυστά σιμά μας από σοβράνο
                   κάποια γοργόνα και η ματιά της
                   θα γίνει για μένα σωστός εφιάλτης,
                   από εκείνους που 'ναι μοιραίοι
                   και για αυτό είναι ωραίοι...

                   Στο  βίντεο άρχισα να γράφω....
                   Μόνο στον κινηματογράφο
                   παρόμοιο θέαμα είχα δει,
                   από την Έστερ την γνωστή
                   Γουίλιαμς....*
                                   που με σπουδή
                   και βουτηγμένες στη χλιδή
                   της γύριζαν τότε ταινίες
                   πριν κάμποσες δεκαετίες.... 

                   Πως θάθελα νάμουν κοντά της
                   να με χαιδέψει λίγο η λαλιά της.

                  Μα... σκεφτόμουν λυπημένος,
                  κι εμφανώς απογοητευμένος...
                  από χέρι θα 'μουν χαμένος,                  
                  γιατί γοργόνα μία φορά 
                  βλέπεις μονάχα... και ξανά
                  όσο εσύ κι αν το ποθείς
                  ποτέ δεν θα την ξαναδείς !

     
Σαν να κεραυνοβολήθηκα
    ποτέ μου δεν το αρνήθηκα...
    Στη σκέψη μου σβούριζε μιά τρέλα
    πως τα νερά απ' την προπέλα,
    μου δείχνανε τα ίχνη της...
    το πιθανό το σπίτι της,
    κάπου εκεί κοντά,
    σε βράχια ή σε αμμουδιά.

    Στον κόσμο τον φανταστικό
    των Βερν και Νέμο* τώρα θα μπω,     *ήρωας του Ιούλιου Βέρν στο 20.000 λεύγες.
    και το μυαλό μου στο βυθό
    θα ψάχνει του Κορινθιακού,
    ας πάρω ''πιλ''..*                                     *χάπι.....
                             καλού κακού !
         ________________
      
         Τυχαία από φωτογραφία,
                πούδα μετά στην Κορινθία
                μαθαίνω πως...
                                     την λέγαν Τία,
               σαν βγήκαμε δυό μέρες έξω
               που απ' τον ισθμό μείναμε απέξω,
               γιατί χρωστούσε το καράβι...

               Μέχρι το τσεκ να παραλάβει
               η εταιρεία του καναλιού,
               σαν τουρίστες εμείς παντού,
               γυρίζαμε στα μαγαζιά,
               στους δρόμους και στα σινεμά...

Καθόμουν που λέτε στη πλατεία,
και δίπλα μου σε κομπανία
μιλάγανε μεγαλοφώνως...
Ήθελα δεν ήθελα, επιμόνως
πληροφορίες για την ομάδα
κολύμβησης απ' τη Λευκάδα,
στ' αυτιά μου φτάσαν, κι είχα ρέντα,
γιατί μετά 'πιασα  κουβέντα
κι έβαλα κι άλλα στην ατζέντα
πληροφοριών που χρειαζόμουν,
τι τυχερός !!  συλλογιζόμουν..

Πολλών προπονητών ο κόλπος*,                     *Κορινθιακός
για την προπόνηση είν' πρώτος...
Ένα άρθρο σε περιοδικό
αναφερόταν σε αυτό...

Άγαλμα έγινα...  κολώνα,
εξώφυλλο είχε τη ''γοργόνα''..
Κοίταξα αν είχε ουρά !!

Είδα δυό πόδια φοβερά
καλλίγραμμα και μακριά.... 
______________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". αυτοβιογραφικό έμμετρο έργο 
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 120 / e-mail: pmataragas@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga
____________________________________________________




_______________________________________________________________________


* Σχόλιο του Κώστα Γ. Καρδερίνη για την Έστερ Γουίλιαμς
Ήταν η πρώτη φίρμα στα λεγόμενα «μιούζικαλ του νερού». Το όνομά της έχει συνδεθεί άρρηκτα με τη δημοτικότητα και την προώθηση της κολύμβησης, ως άθλημα, ως υγιεινή εξάσκηση και ως διασκέδαση. Θεωρείται δε ίνδαλμα και πηγή έμπνευσης για πολλές δασκάλες και αθλήτριες της νεότερης συγχρονισμένης κολύμβησης. Στη δύση της χολιγουντιανής καριέρας της, λάνσαρε δική της κολεξιόν ρετρό ολόσωμων μαγιό (Esther Williams Collection) και πατρονάρισε εταιρία κατασκευής πισίνων (Esther Williams Pools). Ήταν επίσης σύμβουλος και σχολιάστρια συγχρονικής κολύμβησης στους Ολυμπιακούς του Λος Άντζελες (1984).
Στα 16 της υπήρξε πραγματική πρωταθλήτρια στο πρόσθιο και στο ελεύθερο και θα είχε σίγουρα συμμετάσχει στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1940 αν δεν τους είχε ματαιώσει ο 2ος Παγκόσμιος. 

Ο σοουμπίζνεσμαν Μπίλι Ρόουζ την πρόσεξε και την έφερε στο υδάτινο μουσικοχορευτικό σόου του, The Aquacade, όπου ο Άδωνις της πισίνας Τζόνι Βαϊσμίλερ την ονόμασε πρίμα μπαλαρίνα των νερών, χορεύοντας μαζί της πολλά υδάτινα ντουέτα.
Από εκεί την παρέλαβε η Μέτρο Γκόλντγουίν Μάγιερ για έναν πρώτο ρόλο στην ρομαντική κωμωδία Andy Hardy’s Double Life, πλάι στον Μίκι Ρούνεϊ. Στο πρώτο δοκιμαστικό που είχε κάνει με τον Κλαρκ Γκέιμπλ, εκείνος την χαρακτήρισε «γοργόνα». Ακολούθησε η Παράξενη Αποστολή, πολεμικό δράμα του Βίκτορ Φλέμινγκ, αλλά η καριέρα της απογειώθηκε με το πρώτο στην ιστορία υδάτινο μιούζικαλ, τη Μοντέρνα Αφροδίτη. «Δεν είχε ξαναγίνει ποτέ υποβρύχιο μιούζικαλ…» θυμάται «κι όλες οι φιγούρες μου κάτω από το νερό ήταν αυτοσχέδιες». Φυσικά υπό την καθοδήγηση του χορογράφου Μπάσμπι Μπέρκλεϊ.



Έκτοτε έγραψε μουσικοχορευτική κινηματογραφική ιστορία κυρίως μέσα ή κάτω απ’ το νερό: Η βασίλισσα των κυμάτων, Θαύμα τα χείλη σου, Σ’ ένα νησί μαζί σου!, Φίλησέ με με πάθος (του Μπάσμπι Μπέρκλεϊ), Η κόρη του Ποσειδώνος, Εξωτικές Νύχτες, Τρία κορίτσια γυρεύουν άντρα, Δημόσιος Πειρασμός (του Μέρβιν Λερόι), Το σκάνδαλο του γυμνού, Η Σειρήνα της Φλόριδας. Αντίθετα, στους στεριανούς ρόλους έχανε τα νερά της και γινόταν στρυφνή (Χρυσό Ξινόμηλο 1951 & 1953 ως η λιγότερο συνεργάσιμη ηθοποιός).
Υπάρχει και μια περίεργη ιστορία περί LSD και αυτόματης ψυχανάλυσης με σύμβουλο τον θεράποντα ιατρό του Κάρι Γκραντ, λίγο μετά το Δημόσιο Πειρασμό κι αφού ήταν πια «γοργόνα εκατομμυριούχα» (Million Dollar Mermaid είναι ο πρωτότυπος τίτλος της ταινίας αυτής). Όμως η αλήθεια είναι κάπου αλλού αφού είχε μόλις χωρίσει για δεύτερη φορά, κρατώντας τα τρία παιδιά της κι όλους τους λογαριασμούς απλήρωτους.
Έκτοτε παντρεύτηκε άλλες δυο φορές (τρίτος σύζυγος ο Φερνάντο Λάμας), έγινε επιχειρηματίας (μαγιό και πισίνες) και δίδαξε κολύμπι σε πάρα πολλά παιδάκια, κάνοντας βιντεοκασέτα με τα μαθήματα που έκανε στα δικά της νεογέννητα. Στις 6 Ιουνίου έφυγε ήσυχα στον ύπνο της, δυο μήνες πριν γίνει 92. _______ Κώστας Καρδερίνης

Spasmenos kavos            

1 σχόλιο: