Παρασκευή, 31 Ιουλίου 2015

Νάταν κλέφτρα ή φρικιό ?




     ''Ληστές μα και αντεροβγάλτες,
     στήνουνε γκόμενες βαρβάτες,
     σε μονοπάτια ή Χάι Γουέη,
     ακούστε με, μουσαφιραίοι...''
μας εσυμβούλεψε ο πατριώτης,
σίτιζεν* από καιρό...                                         *Αμερικάνος πολίτης
                             πρώην Πειραιώτης,                  
     ''...τις βάζουν για δολώματα...
     Κρεββάτια μα και στρώματα,
     σου φέρνουν στο μυαλό,
     και λες... ας το καλό
     αν είναι να μου τύχει !!!
     χαλάλι,
                τεφαρίκι
     τέτοιο δεν το αφήνω !



   Η Ιταλία, το Πόρτο Φίνο,
   μούρθε στη μνήμη μου και πάλι,
   τότε που ήμουν στο ποστάλι*                      *επιβατικό-κρουαζερόπλοιο
   τέτοια, έβλεπα  κορμιά,
   και έπηζα στην αμμουδιά...
  Μ' εκείνες έμοιαζε η τύπισσα...

    Του αμαξιού  απ' έξω κτύπησα
    την πόρτα....  
                     να παραμερίσει.

     Να τήνε πάρω θα ζητήσει...
     κι εκείνη η συμβουλή,
     του πατριώτη'' το πρωί,     
     δεν θα με σταματήσει,
     αδύναμη πιά είχα κρίση,
     σε κόσμο των ουρί*...                      *γυναικείες οντότητες θεϊκής ομορφιάς
                            βρέθηκα άλλο... 

     Σφάλμα, ίσως, νάκανα μεγάλο..

     Ήτανε κλέφτρα ?
                       Ή απλά φρικιό ?                
     Καθόλου δεν θ΄ασχοληθώ

     Χωρίς πια σκέψη σταματώ..
     κι ας φάω το κεφάλι μου !

Δεν μου 'φτανε το χάλι μου
πούχα τελείως μπατιρίσει,
μα τη μπεμβέ.... είχα κρατήσει,
το νοικιασμένο αμάξι,
μπας τύχει και μου κάτσει,
καμιά από σόι*  γκόμενα...                              *ευκατάστατη
και μες τα λεπτά τα επόμενα
να με υιοθετήσει 
και η τύχη μου ν' ανοίξει. 

     Όρκο έπαιρνα...
                           την είχα ρίξει..

     Να το πιστεύω μ' είχε αφήσει
     σαν δίπλα μου είχε καθίσει.

     Όμως, καλά μ' είχε ψωνίσει,
     από τα πρώτα τα λεπτά,
     πως δεν θα έτρωγε λεφτά
     αφού δεν είχα απ' αυτά...      
     κι έσπαγε πλάκα αυτή με μένα. 
        
     Το ότι τα είχα εγώ χαμένα,
     μ' έκανε λίαν συμπαθή.      
     
    Για τη δική μου τη ζωή
     να μάθει θέλει...
                               Ήταν φυγή ? 
     και πώς...  είχα βρεθεί
     στη Καλιφόρνια,  και γιατί
     κυκλοφορούσα με μπε εμ βε
     σ' άγνωστα μέρη ?
                                κι ήταν μωρέ 
     τόσο γλυκιά και τρυφερή...
     Έβρισκε αστεία... ότι 'χα πει. 
     χαιρόταν....   γέλαγε πολύ,                            
     κι είχα τελείως ξεχαστεί.           
   Απότομα θα σοβαρευτεί:           
            ''Στρίψε...'', μου λέει, ''στου νταβατζή
            μην πέσεις την παγίδα.
            
            ''Θα πουν πως μούστριψε  η βίδα,
             μ' αλλιώς δεν έχεις πια ελπίδα.

             Στην έχουμε στημένη..''
     μου λέει αγχωμένη !!!         

     Μές στην Μπε-εμ-βε την ανοιχτή
     με διαπασών τη μουσική...
     μόλις σε μια στιγμή,
     αλλάζει όλη η σκηνή
     και γίνεται δραματική...

          Έχε το νου σου... ανθρωπάκι*,               *little man, ''αφελή νεαρέ''
          κίνηση  αν δεις στο καθρεφτάκι...

          γιατ' έτσι... 
                         και μας ανακαλύψουν,
          σίγουρα θα μας λιανίσουν.
          Τώρα η μοίρα μας είναι κοινή...
          πίσω δεν κάνω...                                       
                            μαζί τους κόβω πια το σκοινί
          συνέχισε συγκινημένη:
          ...κι αν η ιστορία δεν σου βγαίνει
          πόρνη γνωστή στη Πασσαντένα
          είμαι... και πάω με τον καθένα
          και με τον Βίνυ τον νταβά
          τον "πινμπ"* που λέμε στ' Αγγλικά,                 *pimp, μαστροπός 
          καμιά ληστεία πεταχτά
          κάνω, για δεύτερη δουλειά,
          όταν δεν έχει φορτηγά,
          να ξεζουμίσω τους καημένους
          τους ναύτες τους χαρμανιασμένους
          π' άμα με δούνε δίνουν ρέστα....

          Λέω στο πελάτη, 
                                       ''Πρώτα πέστα*,                      *πρώτα θα πληρώσεις
          τα ντόλαρς κι έλα ομορφάντρα...''
          ας είναι η μούρη του σα μάντρα
          σε ερείπια κατεδαφισμένη,
          (απ' την αλμύρα χαραγμένη).

          Σήμερα  αγουροξυπνημένη   
          στη γωνιά που 'μουν στημένη
          είπα: 
                  νά, το σημερνό μου θύμα..

          Βλέπεις... ?  Τα λέω χύμα,                        
          γνωρίζοντας σε...                                                                                                       
                                   είπα, ''Κρίμα        
          ο τύπος αυτός είν' αγαθός,
          και ας περνιέται πονηρός...
          Εύκολη θάν' για μένα  λεία...''  

          Ξέρω....  Υστεροβουλία.           

   Σταματά...                                          
                    κι ανάσα παίρνει....
   Ζεστή η φωνή της.... 
                                  συνεπαίρνει...               
   Ταραχή.... 
                     και χτυποκάρδι φέρνει.       

   Άτσαλα το χέρι σέρνει
   κι ανακατεύει τα μαλλιά μου...      
   
   Έγειρε στην αγκαλιά μου ?
    ή την ετράβηξα κοντά μου ?

    Ποιανού άραγε... 
                            τόσο σοφό,
    το σχέδιο ήτανε αυτό ?

    Με τόνα χέρι οδηγώ.

    Ένα χαμόγελο έχει αχνό...       
    σ' ίδιο μοτίβο και σκοπό,
           μ' αρέσει, λέει, να σε κοιτώ
           κι από το πρώτο το λεπτό΄
           άρχισα να σε συμπαθώ.    
           
           Μου θύμισες  τον εαυτό μου     
           την εποχή, που άνθρωπό μου                                
           αθώα, έκανα τον Βίνυ...                 

           Χρόνια αυτόν έχω υπομείνει.         
           Όλη τη ζωή μου χάλασα.

           Όλα τα έχω κάνει θάλασσα...
                  
                                                                       
    Μιλώντας, τραβά απ' το τσαντάκι
    και χώνει μες στο ντουλαπάκι
    το "παραμπέλουμ" το εννιάρι*,                                 *πιστόλι (9mm parabellum)
    λέγοντας...  
                   "Σηηητ*, ρε που να πάρει,                       *shit, σκατά στα Αγγλικά
             μ' αν τύχει τούτο το τομάρι                   
             να εμφανιστεί μπροστά μου
             θα πάει σαν το σκυλί.
             
             Αν είμαστε όμως τυχεροί
             και βγούμε σώοι από δω πέρα 
             θα τη γιορτάζουμε τη μέρα...
          

_______________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 124 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga









  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου