Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2015

Με το φανάρι της θυέλλης



                 ΠΡΟΛΟΓΟΣ

      Με το φανάρι της θυέλλης
      μας κάλεσες χωρίς να θέλεις
      στο ψηφιακό σου το καράβι
      το πώς,
                   δεν τόχω καταλάβει..
       


Στου Γιώργου του Μανέτα
μπάρκαρα τη γολέτα*                    
την ψηφιακή εσχάτως....

Ψυχολογικά ένα ράκος
γιατί 'ταν μακριά μου
η ερωμένη η θάλασσά μου,
που με κτυπούσε χρόνια... 
                                    με μίσος
μα και που θα μ' αγαπούσε... 
                                         ίσως.
Και πώς αλλιώς να εξηγήσεις
όταν με φαντασίας πτήσεις
ολημερίς είμαι μαζί της
και συνεχώς μου λέει...  
                      "μη μ' αφήσεις..."

    Ο Γιώργος ο Μανέτας
    πρέπει να ήταν της κουβέρτας*
    κι αυτός όπως και μεις...
    Κι είμαστε όλοι ευτυχείς
    οι γερο-καπετάνιοι
    π' αράξαμε σαν νάν' λιμάνι,
    στο ψηφιακό ιστο- βαπόρι του.

    Φιλόξενοι όλοι οι χώροι του
    του ναυτικού Μανέτα
    στη νοερή γολέτα
    υπό Λιβεριανή σημαία....

Καμπίνα λουξ, ωραία
μου έδωσε να γράφω
αφού πρώτα υπογράφω
σε ξένη γλώσσα ναυτολόγιο
(γράφεται στο ημερολόγιο)
όπου ενίοτε ακούς
από τους ναυτικούς...
να λεν άντε τον... 
                      Νάρτικλα
και άλλοτε τον Άρτικλα, 
φορές τον λεν και "Λάστιχα"
να πας να υπογράψεις
και το κρου-λιστ* να γράψεις,    
μούπε ο καπτά Γιώτης
ή Γιώργος, ή Παναγιώτης.
Μαζί του ήταν... 
                    κι ο μαστρο Βλάσης 
κι ο μαστρο-Πατσιαβός Θανάσης*

    Σ' αυτά τα νέα θάματα
    μπήκαμε  στα γεράματα...
                                      
    Γολέτα με γουάι-φάι                             
    που γύρα στο κόσμο... 
                       αυτό σε πάει ??

    Εμείς οι θαλασσοδαρμένοι,
    κοιτάμε οι γέροι σα χαμένοι
    τον καπτα-υπολογιστή
    που σε πηγαίνει πι και φι
    σε Αμπανέρα* ή Ράδιο Σιτυ*
    χωρίς τη τζάιρο* και διαβήτη,
    ναι,   το κουμπάσο,
                        π' αν δεν θυμάστε...
    στη μνήμη σας για λίγο ψάξτε...

Μες της γολέτας την καμπίνα
εδώ και κάνα μήνα
γράφω πια αμποτσάριστος*    
και θάμουνα αχάριστος
τον Γιώργο αν δεν ευχαριστούσα....

Σκέπτομαι.... 
              να του ζητούσα
αυτή η σύγχρονη γολέτα
με ντήζελ μηχανές και τέτοια
να μείνει λίγο στο σταμπάι*
και για Βομβάη πριν μας πάει
ή για τη Μογκαντίσου*
ή για τα πόρτα* του ''Υψίστου''
στις παρυφές του Παραδείσου,
η πέννα μας  να το προλάβει...
να γράψει για τ' αληθινό καράβι.  


          
              ΕΠΙΛΟΓΟΣ

    Έχω πολύ τώρα καιρό,
    που απ' τα Σεπόλια με "Μετρό"
    κάθε πρωί αναχωρώ
    να δώ από μακριά
    την ερωμένη την παλιά...




Γαλάζια αυτή δεν είναι πια
κι όμως τα βρωμερά νερά
του λιμανιού γλυκοφιλώ
και λέω ακόμα σ' αγαπώ....

Τα εκδοτήρια του μετρό,
μου λένε... 
                 ''θύμα πάλι εδώ ?''
''πάλι θα πας ρε συ κοντά της ?
Αφού 'ναι πέτρα η καρδιά της,
και θάσουν καταδικασμένος
μ' αυτό το πάθος... 
                      κι ίσως πνιγμένος.
_______________________________________


* Αφιερώνεται στον θανόντα Α' μηχανικό Πατσιαβό Θανάση (στο γελαστό μαστρο Θανάση) του τάνκερ  World Independence.  
______________________________________________ 
                
Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος" βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 127/ e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

___________________________________________________


* Γολέτα, πλοίο που είχε δύο ιστούς (δικάταρτο).  Οι Άγγλοι και οι Αμερικανοί τον τύπο αυτό τον ονομάζουν "σκούνερ", εμείς από παλαιότερα "γολέτα" ή "σκούνα" ή "γολετόβρικο" ή "μυοπάρωνα". Σήμερα αυτός ο τύπος πλοίου αν και τα τελευταία ήταν πετρελαιοκίνητα έχει εκλείψει.

* πρέπει να ήταν της κουβέρτας            * πλήρωμα καταστρώματος    

* και το κρου- λιστ* να γράψεις               *Λίστα επιβαινόντων

* κι ο Πατσιαβός μαστρο Θανάσης        *Αναφέρω "τιμής ένεκεν" τον αξέχαστο και ηρωικό Α' μηχανικό του "World Independence" η απώλεια του οποίου μας συγκλόνισε όλους.

*σε Αμπανέρα*                                             *Καμπαρέ στο Ρότερνταμ

* Ράδιο Σιτυ*                                                * Το περίφημο κινηματοθέατρο στη Νέα Υόρκη

*χωρίς τη τζάιρο* και διαβήτη,               *Γυροσκοπική πυξίδα

*ναι, το κουμπάσο*                                      *Διαβήτης των ναυτίλων με δύο μύτες

*γράφω πια αμποτσάριστος*                  *μποτσάρισμα..δέσιμο αντικειμένων να μην πέφτουν με τον κλυδωνισμό του πλοίου... οι ναυτικοί αστειευόμενοι το χρησιμοποιύν
εννοώντας να κρατιέσαι από κάπου.

*να μείνει λίγο στο σταμπάι*                      *σε ετοιμότητα


*ή για τα πόρτα* του Υψίστου                    *λιμάνια




*Η Μογκαντίσου (αγγλικά: Mogadishu) είναι η πρωτεύουσα της Σομαλίας και η μεγαλύτερη πόλη της χώρας. Η Μογκαντίσου βρίσκεται για 19 χρόνια σε σύρραξη. Η χρόνια εμφύλια διαμάχη την έχουν μετατρέψει σε μια από τα πιο επικίνδυνες και άνομες πόλεις στον κόσμο. 
_______________________________________________________






  σπασμένος κάβος  

2 σχόλια: