Δευτέρα, 14 Μαρτίου 2016

Η Τραμουντάνα


  
                               Του Λίπερτυ η ανακοπή



Να ζω στην άβυσσο μπορώ με γύρω μου στοιχειά.

Μα δεν μπορώ να σε ξεχάσω, ξένη αγαπημένη. 
Απ’ έρωτα μου ‘χει πληγεί, η δύστυχη καρδιά. 
Γιώργος Ν. Μανέτας




Η τραμουντάνα λυσσομανάει...
βίαια το  "γκέηλ*" μάς κτυπάει,                 *θύελλα
ενώ η θάλασσα με τα ''βουνά'' της,
τα ωκεάνια τα κύματά της
το λίμπερτυ* έκανε να μποτζάρει*            *φορτηγό  *κλυδωνιζότανε
και ν' αγωνίζεται να μην μπατάρει..

Η τραμουντάνα* πολύ τσιτώνει,                *βόρειος άνεμος
και πότε λυγάει πότε τεντώνει
τη πάνω κεραία του Μαρκόνη.

Η θύελλα λες και δοκιμάζει
την αντοχή τους κεραία - καράβι,
όπου κι αυτό αγκομαχάει,
κι η μηχανή του πάει δεν πάει.....

Στ' άλπουρα μάχη δίνει η κεραία..
μια όπερα επική μοιραία
παν' στο κρεσέντο της θυμίζει,            
καθώς τον άνεμο αυτή σκίζει,
χτυπιέται, σφαδάζει, κι όπως σφυρίζει
νότες ολόγυρα σκορπίζει...

Τρελάθηκα είπα, ήρθε η σειρά μου,
τάνγκο αρτζεντίνικο ακούν τ' αυτιά μου.


Η τραμουντάνα με καλοπιάνει
και πα' στα μούτρα μου σταγόνες βάνει
από 'να κύμα που βίαια εθραύστη
επάνω στον κυματοθραύστη,
σαν νάθελε να με ξυπνήσει,
σαν νάθελε να μου θυμίσει,
πα' στη βαρδιόλα που εκρατιόμουν,
πως έπρεπε να τη θυμόμουν,
εκείνη εκεί την άγνωστή μου,
από τη σύντομη παραμονή μου
στο Μοντεβίδεο, Ουρουγουάη,
όταν για μπόγκερ* είχαμε πάει...            *καύσιμα μηχανής

Σε καμπαρέ την πρωτοείδα
στην "Αγρασιάδα Αβενίδα*".                    *χαριτωμένη λεωφόρος(Αgraciada Αvenida)
Την νύχτα πούχα εκεί αράξει
μία Λατίνα βίαια θ' αρπάξει
τη σκέψη μου και τη καρδιά μου, 
ποιός ξέρει (;).... κι ίσως τα λογικά μου!
                    ___________


        Η τραμουντάνα θα προξενήσει
         ζημιά στο λίμπερτυ...
                                        σαν τη διαλύσει,
         τη μηχανή του πριν το τσακίσει
         λες κι ήθελε να το βασανίσει,
         σαδιστικά πριν να το βυθίσει.....

         Τα τελευταία μηνύματά μου
         που βγήκαν μέσα απ' την καρδιά μου,
         δεν ήταν παρά μιά ευχή,
         να βρω και την ''αμαρτωλή'',
         την  κονσομάνα Ουραγουανή,
         να με καλο-υποδεχτεί
         στην κόλαση...
                            που οι ναυτικοί, 
         οι κολασμένοι* αθρώποι αυτοί,                   *τιμωρημένοι
         φυλακισμένοι μιά ζωή,
         πηγαίνουν να συνεχιστεί
         η εξορία τους και εκεί....

         Λένε κι ευχαριστώ τότε, γιατί
         μπουνάτσα θάχουνε διαρκή!
_____________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 131/ e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

___________________________________________________

* Τραμουντάνα,  είναι το κλασικό όνομα που δίνουν οι ναυτικοί της Μεσογείου στον Βόρειο άνεμο. Προέρχεται από το λατινικό trans-montanus, που σημαίνει ο «ύπερθεν των ορέων» (ή σε ελεύθερη απόδοση ο «βουνίσιος»), σε σχέση με την οροσειρά των Άλπεων που για τους Λατίνους σημάδευε τον Βορρά.
Στην Καταλονία, τη Μαγιόρκα και σε μερικές περιοχές της νότιας Γαλλίας ο όρος υπονοεί και τον Βορειοδυτικό άνεμο.
Στα Ιταλικά, tramontana ονομάζεται επίσης και «το αστέρι πάνω από τα βουνά», δηλαδή ο Πολικός Αστέρας.
Στα Γαλλικά και Ιταλικά, η έκφραση «έχασα την τραμουντάνα» σημαίνει «έχασα τον προσανατολισμό μου», «έχασα το μπούσουλα» (μπούσουλας = πυξίδα).








  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου