... oι Καναδέζες

Πήγαμε με το βαπόρι

                          [κάποια φορά,

στα σύνορα τα βόρεια,

                                [εκεί ψηλά

της Αμερικής με τον Καναδά,
 στο Νιου Μπράουνσβικ,
            [το πόρτο Σεν Τζών.*                    *New Brunswick - Saint John

Συνέβη προ πολλών ετών....
και θάν’ γριούλα τώρα πια
η λυγερή η μορφονιά,  
η ψιλοκάπουλη….
                        [Ανν Κλαρίς,*                    
που μόλις φτάναμε, ευθύς
έτρεχα αμέσως να τη βρώ !

Mα, κάτι άλλο
          [σκεπτόμουνα να πω,
αλλ' όπως τον παλιό καιρό,
με εξουσιάζει η ομορφιά της,             
και παρασύρθηκε κοντά της
η σκέψη μου....  ν’ αναζητάει
αν μ’ αγαπούσε ή μ’ αγαπάει…

Βλέπεις, ποτέ της δεν γερνάει
η μνήμη, κι ας με απατάει,
για το πως λεγόταν,
           [η μικρή πλατειούλα,
που την εφίλησα,
               [το 1967 μικρούλα…

Ήταν λοιπόν αυτό το πόρτο,
που όταν παίρναμε ρεπόρτο
ότι θα πάμε,    είχα "πάρτυ"*                         
που ήξερα ότι.....
             [η "κοπέλα" θάρθει",
να με προσμένει στη προβλήτα….

Δυό απ’ τους ναύτες, δύο βλήτα*             
σκάγαν....που γκόμενα την είχα,
και τη χαζεύανε στον ντόκο,
                              [στο ρεμέτζο*...                        *διαδικασία δεσίματος στην προβλήτα

Με μια παλάμη δέρμα γρέζο,
που είχα απ’ το ματσακόνι,*                               *σφυρί που αφαιρεί τη σκουριά
βουτάω στο χέρι ένα καδρόνι

καθώς τους είχα, ήδη.... άχτι,
τους λέω θα τους δείρω...
                            [και ότι λάχει
αν ξανακούσω αυτούς να λένε...
να την γ@@@@@ε  πως θένε !

Δεν φταίγαν όμως οι καημένοι        
ήτανε πειρασμός,
             [και δαύτοι στερημένοι,        

όταν λυγούσε δε το σώμα της
     [δάγκωνε τα μυαλά σα φίδι

εκείνο το τατουάζ της,
                            [σκέτο κεντίδι,   

που στο Περού, της τόκανε                                   
          [πλανώδιος, ένα στολίδι,

κόκκινο-μπλέ προκλητικό τατού,                

που τα χαζεύανε 
                  [αυτήν κι αυτό παντού,

με βλέμματα φλόγα,
                                 [γεμάτα πόθο,

ξεχνώντας οι ναύτες, ακόμη
         [και της δουλειάς το μόχθο.

          
Έτσι μιά μέρα είπα στην Κλαρίς,       
κοίταξε μήπως, 
              [και φυσικά αν το μπορείς, 
για δυό μου φίλους όμορφους
                    [να φέρεις δυό φίλες !!                 

Γίναν οι μάγκες "άλατος στήλες"
σαν ήρθαν και είδαν τις κορμάρες,
τρέμαν τα πόδια τους,
                            [νοιώσαν κομάρες, 
από τις εντυπωσιακές 
                   [πανύψηλες Καναδέζες, 
που δίπλα τους οι κακόμοιροι

                        [εμοιάζανε... πινέζες.

Παρότι πριν μέρες
                      [τους είχα βρίσει,
αυτό, τους είχε ευχαριστήσει….
….μα οι ψηλές και γκλαμουράτες,
σαν είδανε...……
           [τις δύο τους σκατοφάτσες,
των Σκορδομπούκη και Μητσάρα,*                       *ναύτες
μεγάλη έπαθαν λαχτάρα,
επροφασίστηκαν ασθένεια,
και "λάκισαν"
               [χωρίς .... ευγένεια.

Τον έχασα όμως τον στόχο,
ξεκίνησα να πω, το πρώτο,                              
στην άφιξη, που κάναμε,
όταν στο πόρτο φτάναμε, 
που δεν ήταν…. 
παρά να "δέσουμε" σφικτά
με κείνα τα χοντροσκοινιά*                                   *δέσιμο του πλοίου 
(να ασφαλίσει) το καράβι

αφού καπελωθούν οι κάβοι*                                 *στις δέστρες

Μετά να ξεχυθούμε,
   [μηχανικοί και ναύτες όλοι
να "κατακτήσουμε την πόλη"
του Καναδά,  Σεν Τζών..... 

                         .......με δίψα
να ξαναδούμε τα κορίτσα,
π’ αφήναμε για τη "μιζέρια"                         
του καραβιού....  
           [όπου,χωρίς ευχέρεια

που έχουν τώρα οι ναυτικοί,
με ιντερνέτ και…..
              [τηλεφωνία κινητή
να "έχουμε κάποια επαφή"

με ότι πίσω…. είχε αφεθεί,

κι έρωτες να μη σβήνουνε

πληγές να μην αφήνουνε...

Του δρόμου την ανηφόρα
πήρα σαν έφτασε η ώρα,
να πάω πάλι στην Κλαρίς…
μα ίσως να απογοητευτείς
γιατί ποτέ δεν ήρθε 
                                [το «χάπυ εντ»*                        *ευτυχισμένο τέλος

και στην οθονή έγραψε τέλος, 
         [όπως στα έργα, το "δη εντ"*                        *το τέλος

      
           Πλησιάζοντας προς την πλατεία

          "τους είδα" σε πάμπ ή μπυραρία,
           που η Κλαρίς κάποιον κοιτούσε
                                                 [με λατρεία...

           Η πιο μεγάλη τρικυμία φίλε μου,

                                                    [που είχα πέσει,

           μου φάνηκε να κόπηκα σαν καράβι
                                  [από τα κύματα στη μέση....

           Περνώντας με το "ντε σε βώ"* της                       *μοντέλο της Σιτροέν

           με φώναξε πρώην συγκάτοικός της: 

"Γειάσσο... 
                   καλά κάνειςςς...  Πεναηότης* ?                   *Παναγιώτης

"Φοργκέτερ"*                                                                       *ξέχνατη   
         .....ο μόνιμος πια ο σύντροφός της                    
που της χαιδεύει στη μπυραρία τα μαλλιά,
και, που σαν το  είδες σου κόπηκε η μιλιά...
"λούκ"*... είναι ο άντρας της Μωρίς,                                 *κοίτα
προσπάθησε μην εκτραπείς, 
              [είναι δική του πια η Κλαρίς….

.... δεν άντεχε άλλο  η καημένη,
να "περιμένει"
                [και να ξαναπεριμένει,
για μήνες, για ώρες
     [και για κείνα τα ατέλειωτα λεπτά,
πότε στον ντόκο θα ρίχνατε
                              [βιλάγια και σκοινιά"... ; !


__________________________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο του Οδυσσέα Ηβιλάγια 
σελίδες 846 - 850 (κατ. 95) e-mail: od.heavilayias@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων k. mataraga 

_____________________________
  

*Λίμα Περού : Ιδρύθηκε από τον Ισπανό κατακτητή Φρανσίσκο Πισάρρο (Francisco Pizarro). Είναι γνωστή και ως Πόλη των Βασιλέων», αφού για περισσότερους από τρεις αιώνες υπήρξε η σημαντικότερη πόλη στη Νότια Αμερική. Στη Λίμα σήμερα κατοικεί περίπου το ένα τρίτο του πληθυσμού του Περού. Η μητροπολιτική περιοχή καλύπτει και το λιμένα Callao.

spasmenos kavos       



              

Όταν εχάσαμε τη μπάλα

                     ...στη Δυρραχίου, στην Αυλώνος, στα Σεπόλια
   Τότε που ήταν μ’ Έλληνες
      γεμάτα τα Σεπόλια,
      θυμάμαι που μου έδειχνες
      κάλυκες απ’ τα βόλια,
      π’ αφήσανε στο δρόμο μας*                          *Οδός Στενημάχου 1947
       φεύγοντας  Ελασίτες…*                              *"ΕΛΑΣ" Στρατιωτικό σκέλος του ΕΑΜ

      Αλλιώτικος ο κόσμο μας,
     ακόμα και μ’ αλήτες
     περαστικούς, επαίζαμε..

Για μπάλα....?  
                       Τα βολεύαμε,
(δυσεύρετη στη φτώχεια),
και με τα πρωτοβρόχια
μες στην αυλή εμπαίναμε….

Ξάφνου, χάσαν εμένανε..

Αρκεί κανείς να φανταστεί,
έπαιζα βόλους, παραμονή,                                
πριν μου φορέσουν τη στολή,
και με μαντρώσουν στη σχολή,
για μια καριέρα ναυτική. 

Ντέ και καλά να γίνω "άντρας" !

     Παιδάκι ήμουνα... της μάντρας,
     που ήμουνα πρωταθλητής*                               *Στο άλμα επί μάντρα !!!
     να την πηδάω, ευτυχής            
     την μάντρα της κυρά Αγνής,
     κι έβρισκα διέξοδο να φύγω,
     τους μπάτσους πάντα να αποφύγω,
     για μικροσκανταλιές,
     να μη μου ρίξουνε ψιλές.

Ξέχασα όμως να αναφέρω,
κάθε γριά και κάθε γέρο,
όπου δεν βρίσκανε ησυχία.*                                     *Στη γειτονιά

Με τις φωνές μας... φασαρία...
σηκώναμε τη γειτονιά,
και μόνιμα μία γριά
έπαιρνε την αστυνομία,
και "πλάκωνε" η μπατσαρία.

     Πάντα ερχόνταν από πάνω
     απ' το στενό, κι έτσι το πλάνο
     που είχαμε ήδη σχεδιάσει,
     ήταν,  το τσούρμο να το σκάσει
     από την κάτω τη μεριά,
     που ήτανε κατωφεριά
     και με το γύρο τετραγώνου
     επανερχόμαστε... 
                                  "του όνου,
      υπομονή",  οι γείτονες εκάναν
     "Θα σας γαμήσω" είπε "την μάναν",
     ένας οξύθυμος κει πέρα….
     Μα, ούτε μ΄αυτό μας κάνει πέρα !

Είχαμε κι εναλλακτική…
Σαλτάραμε απ’ την αυλή,
στην παραδιπλανή,*                                               *Όλα τα σπίτια ήταν μικρά με αυλές
όταν ερχόνταν δυό που λες
μπάτσοι, από αντίθετες μεριές.*                           *από πάνω απ΄το στενό και από κάτω

Μετά,  ταράτσα απ΄τη σκάλα,*                                 *τη σιδερένια                           
να παίξουμε κει πάνω μπάλα…

     Μια μέρα σκάει, η κουφάλα,
     η πάνινή μας ψευτομπάλα,
     λίγο πιο δίπλα απ’ την κεφάλα
     του μπάτσου, που την είχε στήσει
     κάπου εκεί....  να μας τσιμπήσει !

     Θα βρίσει εμάς και τις μανάδες
     πούχουνε γιούς αληταράδες,
     και απειλεί να τις μηνύσει…

Την μπάλα... "αλί",* θα την κρατήσει.             *αλλοίμονο

Κι έτσι εχάσαμε τη μπάλα….
αλλά ας πάμε τώρα γι’ άλλα…

Όχι.. 

            βαστάτε μιά στιγμή,
για ένα βιοπαλαιστή
θα πω,  για κάποιο φουκαρά,
ένα φτωχό πιτσιρικά,
της γειτονιάς τον κουλουρά,
που πέρναγε με τον ταβλά...*                           *μεγάλος δίσκος με κουλούρια

Τον άφηνε σε μια γωνιά,
να παίξει λίγο και αυτός...
πούχαν ξεχάσει ότ’ είν’ μικρός
και τον εστρώσαν στη δουλειά…

Την παιδική ανεμελιά
του την εκλέψανε στα δέκα.


   Κολλάω μιά τούφα με μαντέκα,
      τη τελευταία στη φαλάκρα,
      μαλλί π’ απέμεινε στα άκρα
      του κεφαλιού μου τώρα πια,
      τρώω για μπρέκφαστ μια μπουκιά,
      και ξεκινάω,  ώρα δέκα,
      τις μετοχές στον Πεντεδέκα*                                *Χρηματιστής
      να πάω να καρατσεκάρω….

      Και ποιόν απ’ έξω θα τρακάρω !?

     Τον κουλουρά, μετά από χρόνια,
     με γένια και μαλλιά σαν χιόνια,
     και τον ταβλά με κουλουράκια,
     σαν όταν ήμασταν παιδάκια.

     Αγκαλιαστήκαμε στο δρόμο…

    Βγάζουν τα όπλα απ' τον ώμο
    δύο φρουροί...  και θα ορμήσουν
    τρέχοντας να τον αφοπλίσουν...

    Για ληστεία θα το νομίσουν,
    καθώς ρακένδυτος ο γέρος,
    επήγε σε αυτό το μέρος,
    ο πάμπτωχος ο κουλουράς,
    μαζί του ο ίδιος ο ταβλάς,
    μπας και πουλήσει στους χλιδάτους,
    στην καθώς πρέπει γειτονιά τους..

    Θάρθε λεφτάδες να ληστέψει
    οι μπάτσοι θάχαν υποθέσει…

    Βεβαίως κανείς να μην πιστέψει…
    πως ήμουνα κι εγώ λεφτάς..

    Φτωχομπινές της συμφοράς,
    ήμουν, το λέω μετά χαράς,
    (του Επίκουρου ένας μαθητής,
    (βέβαια ημιμαθής)
    και πήγα να δω, εκ της γιαγιάς,
    δυό μετοχές κληρονομιάς…

              "... Σεκιουριτά που ανησυχάς
              δεν ήταν κόλπο ο ταβλάς,
              δεν έβλεπες κανένα κλέφτη…"
             Αν θα μπορούσες στον καθρέφτη,
             του παρελθόντος να κοιτάξεις,
             θάβλεπες,  ο ίδιος.... δράστης,
             που βασανίζει τώρα εσένα,
             βασάνισε και τα καημένα
             τα αθώα εκείνα τα παιδιά….
             τα μετακατοχικά.
             Η Κατοχή δεν ήταν μιά !
__________________


Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο του Οδυσσέα Ηβιλάγια  
σελίδες 840-845  e-mail: pmatargas@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia  Mataraga 

spasmenos kavos

Η καμπύλη του Μπουτακώφ

  Βγήκαμε απ’ τον Βόσπορο,
       με κάτι σαν τον 'λιόσπορο
      έμοιαζε αυτό, 
               [το περίεργο φορτίο,
      που ξεπαγιασμένοι
                          [από το κρύο,
      φορτώσαμε στην Οδησσό,
      με προορισμό τον ποταμό,
      τον αχανή Αμαζόνιο,
          [κάπου στη Βραζιλία..


Μέχρι το Γιβραλτάρ,
            [μπουνάτσα, νηνεμία,
μα το πακέτο τόφαγα μετά,
           [πακέτο....   όχι αστεία !!

Στα παραπλέοντα τα πλοία,
μήνυμα στέλνω,
     [με μήκος και με πλάτος
(ψυχραιμο-πανικόβλητος
     [λέγαν ο καπτα Στράτος)...

Λέω..Μαρκόνη σβέλτα,
        [και διάβασα δυνατά :

Να έχει η βάρδια ανοιχτά
τα μάτια της, και να κοιτά
για άνθρωπο,
   [στης περιοχής μας τα νερά",
που έπεσε.......
                      [πριν δυό λεπτά....

Ποτέ δεν ξέχασα
     [εκείνη την τρομακτική,
τη φοβισμένη την κραυγή,
από τα δεξιαααά μας..... 
      «άνθρωπος στη θάλασσα»,
και την πορεία
                  [με αγωνία άλλαξα…

      Τάχασα....... σαν νάφαγα
                           [ξαφνικά σκαμπίλι...
      του Μπουτακώφ 
                        [μούρθε η καμπύλη,
      που μάθαιναν πριν χρόνια
                      [στα ναυτικά σχολεία,
      και που καμία
                [δεν είχα δώσει σημασία…

     "Εξήντα μοίρες δεξιά,
      κάργα τιμόνι,
                    [κάργα Μηνά,
      στον τιμονιέρη
               [λέω να γυρίσει,
      και να με ειδοποιήσει
      σαν η πυξίδα
                  [ετούτο δείξει...

      Σε λίγο ο Μηνάς
                        [βγάζει κραυγή:

     "Καπτάνιοο...  Εξήντααα...
                               [Είμαι εκεί..."

Αντίθετα κάνω
                [τότε στροφή,
και το καράβι είχε 'ρθεί,
σ’ αντίθετη
             [ακριβώς πορεία,
και προχωρώντας
     ["ντεντ-σλόου" ευθεία,
όλοι στις κουπαστές
    [σαρώναμε τη περιοχή
του αγνοουμένου..... 
                         [όμως αλί,
ήδη αυτός είχε χαθεί,
τον είχε η πόρνη καταπιεί
η άπονη θάλασσα,
                    [τον δυστυχή,
τον Πειραιώτη 
         [Ανδρεαδάκη Φώτη….

    Και όλα αυτά φίλε διότι
    μιά γκόμενα.....
                        [τον είχε αφήσει,
    και τούχε πριν τηλεγραφήσει,
    να τον πληροφορήσει,
                             [από την Αμφιθέα
    η θειά του Φιλιώ
                       [για τ’ άσχημα τα νέα,
    ότι παντρεύτηκε το "πρόσωπο"
                                [και πήρε άλλο,

    της περιοχής κάποιο γνωστό
                               [ματσό μεγάλο,
    γόη, λεφτά* και αλανιάρη…                                            *Πλούσιο

Έκτοτε, η κάτω βόλτα
          [τον Φώτη είχε πάρει,

και....ξάφνου στο "Κόφι-τάιμ"
                        καβάλησε τα ρέλια..*                              *Τα κάγκελα ασφαλείας
με ηθικό και νεύρα
                    [σκέτα να είν' κουρέλια… 


Πέρασαν χρόνια και θες από σύμπτωση,
                                      [θες από τύχης ειρωνεία,
και πάλι Φώτης και πάλι Στράτος καπετάνιος,
                                    [σε νέα παρόμοια ιστορία.

Πρόκειται για τον καπτα Στράτο Μαμαλέτο,
         [που γνώρισα στου Μαμιδάκη την εταιρεία,
και για τον συμμαθητή μου στη σχολή
                       [τον λιγομίλητο Φώτη Μπανιά,
που και αυτός στον Ινδικό Ωκεανό,
                                   [θανάτου έκανε βουτιά,
απ' το καράβι του Σταύρου Νιάρχου,
                    [πούχα μπαρκάρει και γώ παλιά...

Της Σχολής της Ύδρας ήταν κι οι δυό παιδιά,
ο  καπτα Στράτος Μαμαλέτος,
                 [τάξη του χίλια εννιακόσια σαρανταοκτώ,                  *1948
 κι ο Φώτης μας ο Κηφισιώτης,
      [όπως και άλλοι 39 της τάξης τού πενηνταοκτώ...                 *1958
______________________________________________


Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο του Οδυσσέα Ηβιλάγια
σελίδες 649-650 e-mail: pmatargas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga
_________________

* Όταν έχουμε άνθρωπο στη θάλασσα με περιορισμένη ορατότητα ή κυματισμό ή τις νυκτερινές ώρες, τα πράγματα δυσκολεύουν και θα πρέπει να κάνουμε τη λεγόμενη στροφή (Μπουτακώφ). Είναι η στροφή 180 μοιρών επί της προσχεδιασμένης πορείας, αποκαλείται 'Καμπύλη Μπουτακώφ" και χρησιμοποιείται προς ανεύρεση χαμένου ανθρώπου.

Η "Καμπύλη του Μπουτακώφ" (η στροφή) πραγματοποιείται ως ακολούθως:
Μόλις αντιληφθούμε ότι μας έπεσε άνθρωπος στη θάλασσα, θα πρέπει οπωσδήποτε να ελαττώσουμε ταχύτητα και να γυρίσουμε το σκάφος μας προς την ίδια πλευρά του ναυαγού και να συνεχίσουμε την πλεύση μας μέχρι η πυξίδα μας να δείξει 60 μοίρες διαφορά από την προηγούμενη πορεία. Στο σημείο αυτό θα πρέπει ο κυβερνήτης να γυρίσει το τιμόνι προς την αντίθετη κατεύθυνση, μέχρι το σκάφος έρθει στην αντίθετη πορεία από αυτή που ακολουθούσε αρχικά. Δείτε παραστατικά τη στροφή αυτή στο σχήμα δίπλα στους στίχους, επάνω δεξιά. 

Τώρα που δεν υπάρχει πια ο κόσμος που περιγράφω εγώ, ο γερο-ναύτης, οι συσκευές GPS διαθέτουν επιλογή του ΜΟΒ (man overboard).
Στην προκειμένη περίπτωση, όταν έχουμε άνθρωπο στη θάλασσα, απλά πατάμε το κουμπάκι αυτό και έτσι έχουμε αυτόματα υποτύπωση του στίγματος του ναυαγού.
_________________________________________________

spasmenos kavos

Σαν Έπεσαν του Ωκεανού τα Τείχη

Πήρα τη σύνταξη κάπου στα εξηνταπέντε,
                                    [μόνιμα στη στεριά πια βγήκα,
και νόμιζα στον παράδεισο, ο αγαθός,
                                                  [πώς επιτέλους μπήκα.

Είπα, με τους καλούς τους στεργιανούς,
                                          [θα κάνω τώρα εδώ παρέα,
και περιχαρής ανέμενα, ο δυστυχής,
                            [μιά νέα ζωή, ξένοιαστη και ωραία !

Καταπογοητεύτηκα όμως, γιατί......
                             [δεν ήταν πράμα αυτό που βρήκα ! ?

Δεν ξέρεις από που να φυλαχτείς
                                   [πανικοκρύφτηκα σε μία τρύπα,
να μην μπορούνε οι μακρυχέρηδες
                [οι νευρικοί, και τα λαμόγια να με βρούνε,
γιατί στη θάλασσα, σαν την αρχαία Σπάρτη,
    [δεν έχουμε γύρω τείχη... καθώς δεν σε χτυπούνε
όπως εδώ, στου καθουμένου τα καλά, 
    [που και καλημέρα ακόμη δύσκολα θα σου πούνε.
                           
Ροπαλοδέρνονται οι στεργιανοί
                                 [συχνά μετά μανίας και μεταξύ τους, 
στη Βουλή, σε δρόμους σε πλατείες… και μίσος 
    [καλλιεργούν σαν μικρολαχανικά, μες την αυλή τους.

Μπατίρια που αυτοβαπτίζονται,
                                      [καλοπερασάκιδων αντιπροσώποι,
βαράνε "άλλα" μπατίρια που νομίζουν,
                  [ό,τι 'ναι των καλοπερασάκιδων εκπροσώποι,
και "άλλοι" μη έχοντας να φάνε,                       
                         [με αφέλεια, μάχονται για τους λεφτάδες...
πέσαν τα φύλλα της συκής, βγάλαν τις μάσκες !
                                          [οι τάχα τίμιοι κι οι κλεφταράδες,

Εμείς οι ναυτικοί.... και βλάκες...
                                    [.... και αγαθοί 'μαστε σίγουρα πολύ,
ίσως από της νοσταλγίας τη θολούρα,
                              [ίσως απ' τη κλεισούρα στο πλωτό"κελί",
νομίζοντας πώς όταν κάποτε
                                        [για μόνιμα στη στεριά θα βγούμε,
"αγγέλους ονείρου στεριανούς"
                                        [και παραδείσους εκεί  θα βρούμε.

 Αφτούνα λέγαμε, σαχλαμαρίζαμε, γελάγαμε,
                                        [και κλαίγαμε όταν βρεθήκαμε απομάχοι,
καμιά εικοσαριά  απ' τη σχολή παλιόφιλοι καπτάνιοι,
                                                       [κι είπαμε πως πλάκα θάχει,

να πάμε για ούζα σε κάνα κουτούκι,

                                                                [και πήγαμε σ’ ένα ταβερνάκι,

στη Τρούμπα... εκεί που μετεκπαιδευτήκαμε στα ηλεκτρονικά

                             [μα και σε άλλα ..... ν' ακούσουμε μπαγλαμαδάκι.

Τη θυμάμαι ως τώρα εκείνη την γκρί
                                                  [ την ψυχοπλακώστρα μουντή ημέρα,
που κρέμονταν η βροχή, είχε χαθεί ο ήλιος
                                                           [και μας ξεπάγιαζαν ριπές αέρα. 

Μαζί μας ήταν οι δυό Σεργάκηδες κι οι δύο Νίκοι,
       [ο Νίκος Μάγκος από τη Ρόδο και ο κληρούχας μου ο Νίκος Βασιλόπουλος,
οι δύο Φίλιπποι Μπουγιούρης και Καρατζόγλου, οι δύο Γιώργηδες,
           [Γιώργος Μπρούτζος και Γιώργος Κουρεντής, ο Γιάννης ο Κουρτόπουλος,
οι δύο Μάκηδες, Πατρίκιος και Μαρούδας...... οι Τζίρμπης, Μουτσάτσος,
                                         [οι Τερλιξής, Διακομανώλης, ο ψηλέας Καψιμαλόπουλος
οι δύο Βολιώτες Δημόπουλος Δαφερέρας....ο Γρηγόρης Καραμάνος,
                              [ο Υδραίος Παπαθανασίου, ο Βουρσούκης κι ο Σταματόπουλος.

Μία παρέα όλοι..... οι ετοιμόρροποι ογδοντάρηδες απομάχοι,
                                                                     [μαζί, με τους συνάδελφους τους χαμένους,
παρότι δαύτοι βρίσκονται στ' «αγύριστο» βαπόρι, που προς ουρανό μονίμως
           [βαστά πορεία, και τους κρατάει ισόβια χωρίς φυλλάδια μπαρκαρισμένους.

Σαν περατώθηκε η ουζοφόρτωση στραβοβαδιζοτρεκλίζοντας ,
                                                          [με πήγανε μέχρι Ακτή Μιαούλη δυό συναδέλφοι, 
κει που όταν ζητάγανε για τα βαπόρια ναυτικούς, παλιά,
     [που ακόμη τότε είχαμαν την καθαρεύουσα, "και ομιλώ διά πρίν εξήκοντα έτη", 
κολλάγανε σε τοίχους, πόρτες, μαγαζιά, κολώνες,
  [χαρτάκια με τα "ζητείται ναυτικός" και από κει παίρναν αμπάριζα τα βασανά μου.

Το οινοπνευματοθολωμένο μου μυαλό με πήγε πίσω αθελά μου,
         [καμπόσες δεκαετίες πίσω και μούδιασαν, δάκτυλα, κνήμες και τα γόνατά μου,
έτσι όπως μ’ έπιαναν, για μπάρκο όταν κατέβαινα, στον Μάρκο,
                  [εκείνον τον μεσίτη, πούβρισα αλήτη τελικώς και είπα σκουπίδι, γδάρτη, 
μετά τραβούσα για βαλίτζα, γιατρούς Γενέ, την επομένη,
           [αεροδρόμιο, ξενοδόχα, γκάνγκουε*, κι άρχιζε της "καταδίκης μου το πάρτυ".

Λίγο πριν φύγω, και που ακόμη ήμουν εν Αθήναις
      [σκεπτόμουνα τη γλίτσα που θά ’πεφτα για μήνες και έψαχνα να τ' αποφύγω λύση,
κι αφού διαπίστωνα καμιά πώς δεν υπήρχε.... με καταπλάκωνε η θλίψη,
                            [καθώς γραμμάτια λήγαν και μ' απειλούσαν ΕΥΔΑΠ ΔΕΗ, ενώ σε ρίξη
ήμουν με άλλους που άφηνα φεσομένους, μπακάληδες, μανάβηδες, περιπτεράδες,
                      [η σωτηρία ήταν το μπάρκο... να τη κάνω..  δεν μ' έπαιρνε άλλο μήτε ώρα. 

Να φύγω λοιπόν η λύση....  όμως, καλά εγνώριζα ο καψερός το τι με περιμένει,
        [σε κείνη, την προς αποφυγήν, την τροπική τη χώρα που πάνε τα πετρελαιοφόρα,
όπως και γενικώς με κείνα τα κωλοτάξιδα που θα βαρούν εμένα μέρες τα κύματα,
                         [ή θα κτυπάνε στις μπουνάτσες τη κεφαλή μου μία πλειάδα ματσακόνια, 
μήτε γκέλια*, μήτε κυκλώνες, θύελλες και παγετώνες, αγριοθάλασσες κι ομίχλες,
                      [μένανε θα λυπούνται... μα ούτε αθρώποι θε να μου δείχνουνε συμπόνοια. 


Ξέρεις τί είν' συνέχεια φίλε μου να κινδυνεύεις,
                                                       [και σαν ηλίθιος, ή μαστούρης.... να χαζοαγναντεύεις
έναν ορίζοντα για μέρες άδειο... και για ν'  ακούσεις απ’ το ράδιο, κάνα σταθμό, 
                  [βόλτες πα στο καντράν να κάνεις τη βελόνα.... χωρίς να έχεις καμία τύχη ?  
λες και τους αχανείς ωκεανούς με τίποτα "δεν τους πάνε", μήτε τα ραδιοκύματα,
                                                                 [λες κι απροσπέλαστα να τους περιβάλουν τείχη,
ίσως για να μην ακούσουν για το δικό μου ψυχοβασανισμό και ψυχοχάλι,
                                         [όσοι εγώ αγαπώ και όσοι αγαπούν από το πλήρωμα οι άλλοι,
ίσως για να μη μάθουν τί τυχερό που στάθηκε του καθενός το "παλληκάρι",
                                       [παρόλο όμως που συμβιβάστηκα, ποτέ δεν έσκυψα το κεφάλι,
και τ' αποτέλεσμα ? επανειλλημμένως κλωτσηδόν με διώχνανε
                [γιατί τύπους σαν μένα, δεν τους γουστάρουνε και γράφαν "διεκδικητικός"
στα φύλλα ποιότητος, ενώ με βρίζαν και με χαρακτηρίζαν
                                                   ["Λίαν άχρηστος είναι για το βαπόρι και για εμάς αυτός,
θέση δεν έχει ανάμεσά μας.... μάς δυσκολεύει στη δουλειά μας"
                                          [σκατόμουτρο θα με βαφτίσουν κι ας έλεγα πάντα το "σωστό",
και "ΔΙΚΑΙΟ" όχι μόνο για τη πάρτη μου... για όλους!... έτσι πανί 'μουν κόκκινο
                                        [και στο μπλακλίστ μονιμοποιήθηκα από τον πρώτο τον καιρό.

Σ' επιστροφή μου από "χύσιμο"(διώξιμο από καράβι), 
               [στ' αεροπλάνο βρέθηκα δίπλα στον παλιό μου φιλόλογο τον Τρίκα ή Τράκα
στο Β΄Γυμνάσιο αρρένων Αθηνών, και τούλεγα πως μ' έδιωξαν ενώ 'χα δίκιο,
   [μα τι μου λες μ' απάντησε ρε Καραμήτρο, μήπως μου κάνεις όπως και τότε πλάκα ?

"Για ποια δικαιοσύνη ρε μου μιλάς ? πας καλά ???
                      [ξέρω πώς στα καράβια ισχύει του ενός ανδρός, εσχάτως και γυναικός, αρχή, 
όμως αυτό 'ναι άσχετο και αν....  δεν ήσουνα τότε κουμπούρας στο μάθημά μου,
           [θα θυμόσουν, από την πολιτεία του Πλάτωνα, αυτό που είχες από εμένα διδαχθεί,
την απάντηση σε κάποια συζήτηση στο συνομιλητή του από τον Σωκράτη,
        ["Η δικαιοσύνη Γλαύκωνα αγνοείται κι αναζητείται.... όποιος τη βρει να μου το πει".

__________________________________________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 81 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /

Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

_____________________________________________________________

*Β΄ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών : Στην ιστοσελίδα του 2ου Γυμνασίου Αρρένων Αθηνών, σε άρθρο του ο Λευτέρης Παπαδόπουλος αναφέρεται στο πολυδιαβασμένο βιβλίο του Χρήστου Γιανναρά, «Καταφύγιο Ιδεών», στο οποίο ο συγγραφέας εξιστορεί: «… Τη διαδρομή των έξι χρόνων στο Β’ Γυμνάσιο Αρρένων Αθηνών επρόκειτο να την κάνω με παρέα που σήμερα καυχιέται -και όχι άδικα- για τις διασημότητες που ανέδειξε.

Ο πρώτος φίλος που έκανα και που έμεινε ο εγγύτερος όλα τα χρόνια, ήταν ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος, σκηνοθέτης σήμερα με παγκόσμια αναγνώριση. Στην τάξη μας και ο Αλέκος Φασιανός, ο ζωγράφος, με τον οποίο όμως ποτέ δεν συνδέθηκα περισσότερο. Ξεχωριστός στην παρέα ο Λευτέρης Παπαδόπουλος κι αυτός πασίγνωστος σήμερα δημοσιογράφος και στιχουργός. Τον Θεόδωρο κι εμένα ο Λευτεράκης μας σνόμπαρε συστηματικά: έγραφε πιο πούρα δημοτική από μας, διάβαζε πιο προχωρημένη λογοτεχνία και του άρεσε να εμφανίζεται σαν τύπος λαϊκός και ολίγον μάγκας. Στην τάξη μας ήταν ακόμα ο Τρύφωνας Καρατζάς, σήμερα ηθοποιός, και ο Άγγελος Μαρόπουλος, δημοσιογράφος που τον έμαθε το πανελλήνιο στα χρόνια της δικτατορίας από τις εκπομπές του στην Ντόυτσε Βέλλε…».

Οι πόρτες του ιστορικού σχολείου άνοιξαν και πάλι μετά από 43 χρόνια, το 2016, πλήρως ανακαινισμένο έπειτα από την παρέμβαση του Δήμου Αθηναίων, στεγάζοντας το 2ο Γυμνάσιο Αθηνών. Η παράδοση του 2ου Γυμνασίου, βρίσκεται ακόμα ζωντανή μέσα στο κέντρο της Αθήνας, υπενθυμίζοντας την 150ετή σχεδόν λειτουργία του.

Πηγή : Ελculture

 


*Γκάνγκουε (gangway ladder)  
Η σκάλα επιβίβασης και αποβίβασηςτου πλοίου

 
*Ραδιόφωνο :  Στην Ελλάδα εμφανίστηκε στη δεκαετία του 1920 με πειραματικές προσπάθειες μικρής κλίμακας από ιδιώτες και δημόσιους φορείς. Ο επίσημος φορέας συστήθηκε το 1938 και χρησιμοποιήθηκε για την προπαγάνδα του μεταξικού καθεστώτος. Γρήγορα έγινε δημοφιλές μέσο, ειδικά κατά τη διάρκεια του πολέμου με την Ιταλία και της τριπλής κατοχής. Μεταπολεμικά το ραδιόφωνο επεκτάθηκε και παρήγαγε ποιοτικό και μορφωτικό πρόγραμμα με απήχηση στο ευρύ κοινό, αλλά βρισκόταν υπό στενό κρατικό έλεγχο. 


*Γλαύκων : (ο έχων ανοιχτόχρωμα ή γκρίζα μάτια ή αυτός που έχει μάτια κουκουβάγιας).
Αρχαίος Έλληνας, γνωστός ως βασικός γνώστης με τον Σωκράτη στην Πολιτεία του Πλάτωνα, και ως συνομιλητής στην Αλληγορία του Σπηλαίου. Ήταν μεγαλύτερος αδελφός του Πλάτωνα και, όπως και εκείνος, βρισκόταν ανάμεσα στον εσωτερικό κύκλο των άφθονων νέων μαθητών του Σωκράτη.
Η ερμηνεία του ονόματός του φαίνεται γενικότερα να είναι αφοσίωση στην Αθηνά, θεά της σοφίας.
Δεν είναι σαφές αν το όνομά του "Γλαύκων" του δόθηκε στη γέννα, ως ένα επίθετο προς τιμήν της θεάς, ή είναι ένα παρατσούκλι επειδή ήταν "αναζητητής της σοφίας".

   σπασμένος κάβος