Σαν Κωπηλάτης σε γαλέρες

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Σαν Κωπηλάτης σε γαλέρες

εκεί που άφησα κομμάτια της ζωής μου

Νaμαι πάλι nοερά μέσα σε πλοίο,
της ζωής μου να γράψω το βιβλίο,
με βαλίτσα μνήμες στο μυαλό μου
κρυφά θα έλεγες από τον εαυτό μου.

Θλιμμένος όπως τότε στα παλιά

κοίταξα προς τα κατάρτια,
και κει ψηλά πάνω στα ξάρτια,
τα μπερδεμένα είδα τα τρελά

κι αλλοπαρμένα ονειρά μου

σειρά για χρόνια έκανα
μες στα βαθιά σκοτάδια,
στη άγρια δώδεκα-τέσσερις
τη σκυλίσια* που λένε βάρδια.                                         *Dog watch

Τώρα γιατί γυρίζω πίσω
σε ό,τι πάντοτε μισούσα,
δεν μπορώ να το εξηγήσω
λες κρυφά να τ’ αγαπούσα ?

Αναπάντητη θα μείνει η απορία,
φαίνεται κάτι να έχω πάθει,
και οι πνιγμένες με τα χρόνια
μες στης θάλασσας τα βάθη

οι θυμησές μου οι σκληρές

γινήκαν φιλμ κι ειν ζωντανές 

και ξαναζω την ιστορία μου
την καταδίκη και τιμωρία μου
σαν να μου λεν έφτασεείναι  η ώρα,
τον κακό μου πούχα τον καιρό
να διηγηθώ εδώ και τώρα...

Έξω απ' τα δόντια έξω εγώ να πω
για κείνες τις καρικατούρες,
τις αξιοθρήνητες και θλιβερές
των συμφερόντων μούρες....

Στ΄αυτιά μου λες βογκούν
ακόμα αόρατες τσαμαδούρες,
σ' ομίχλη, στο Ίνγκλις τσάνελ*                    *English channel -Μάγχη
και όλο το ξεφτιλισμένο
το ελεεινό κείνο το πάνελ
να... φανερώνεται και πάλι
ξεδιάντροπα μπροστά μου,
κι αισθάνομαι μια μέγκαινη
να σφίγγει τη καρδιά μου,
για όλα τα παλιά εκείνα,
κι ανύποτα βάσανά μου.

Κάποτε τη συνήθισα αυτή
τη μακροχρόνια καταδίκη
που μου επέβαλε η ζωή
χωρίς επιλογή και  δίκη
και υπομονετικά εξέτισα
σαν κωπηλάτης σε γαλέρες
του καπτα Μπαρμπαρόσα 

και υπηρέτησα με λέρες,
μα, και με ανθρωπιστές,
και με νοικοκυραίους,
με πολλούς δε αλλόθρησκους
Ινδουιστές Βουδιστές Εβραίους,

Μουσουλμάνους, Σιντοιστές,

κάθε λογής δηλαδή θρησκεία.  

Ενώ νεράκι οι δεκαετίες φεύγαν,

παρέμενα ας μ' έπιανε ναυτία

αν και τίποτα δεν με κρατούσε

μ'  έβριζα κι έψαχνα την αιτία

που όσο κι αν προσπάθησα

δεν βρήκα δαύτη τελικως

υπέφερα μα προσαρμόστηκα

έμεινα, έγινα ναυτικός.

όταν μ’ έκπληξη είδα μα κι άλλοι είδαν

ότι προσαρμόστηκα τελικώς

παρά τα όσα δεινά υπέφερα

έμεινα εκεί… περιέργως πώς

                 να γίνω κι επισήμως ναυτικός!

                                  

Παρότι μ' έπιανε ναυτία,
πολλές δεκαετίες φύγαν,
κι ενώ τη τύχη μου έβριζα

                                     αιτία, 

που όσο κιαν ΄ψξα

δεν βρήκα τελικως

παρά τα όσα υπέφερα
έμεινα, έγινα ναυτικός.

μ' έκπληξη είδα... κι είδαν,
ότι περιέργως τελικώς
παρά τα όσα υπέφερα
έμεινα, έγινα ναυτικός.
κι απέκτησα την εμπειρία
να κουμαντάρω επιδέξια
στα δύσκολα, τα πλοία.

Σε τρικυμίες, όταν καιρός
άρχιζε να μας στριμώγνει,
με παροτρύνανε να πάρω
από τον πηδαλιούχο το τιμόνι.

"Αυτός που εξουδετερώνει"
λέγαν την λύσσα των κυμάτων".
δεν κάνω φίλε τον "Μαγγιώρο"
εκ ναυτών τάμαθα αγραμμάτων
και όχι εκ καθηγητών μου
πολυπτυχιοσπουδαγμένων,
κι      ενίοτε παραθυροδιορισμένων.

Το σίγουρα απίστευτο ήταν
πως καπετάνιος απ' την Κρήτη,
τον κίνδυνο μούμαθε
να εντοπίζω με τη μύτη...

Ξενύχτης από τον τζόγο,
στη γέφυρα είχε ανέβει,
κι εκεί τρελάθηκα με κάτι
παράξενο που συνέβη,
σαπίλα μύρισε ζούγκλας,
χρόνια ταξίδευε στα μέρη αυτά,
πλησιάζουμε φώναξε, ξυπνάτε,
κάπτεν είπαν, είναι ακόμα μακριά…''

Πού τόξερες Καπτά Μήτσο
ρωτούσαν με ενοχή λίγο μετά,
κάποιες οργιές ακόμη και
θάχαμε πέσει κάτσει στα ρηχά ! ''

 θρησκεία.

-----------------------------------------

Ανίκητη ήταν για μένα η ναυτία

νεράκι όμως οι δεκαετίες φύγαν,

την τύχη μου έβριζα κι έψαχνα την αιτία

όταν μ’ έκπληξη είδα μα κι άλλοι είδαν

ότι προσαρμόστηκα τελικώς

παρά τα όσα δεινά υπέφερα

έμεινα εκεί… περιέργως πώς

                 να γίνω κι επισήμως ναυτικός!

Απίστευτο ακόμα θεώρησα

ότι απέκτησα την εμπειρία

επιδέξια να κουμαντάρω

στα δύσκολα, τα πλοία.

Στις τρικυμίες όταν ο καιρός

άρχιζε να μας στριμώχνει,

με παροτρύνανε να πάρω

από τον πηδαλιούχο το τιμόνι.

"Αυτός που εξουδετερώνει"

λέγαν την λύσσα των κυμάτων".

δεν κάνω φίλε τον "μαγγιώρο"

εκ ναυτών τάμαθα αγραμμάτων

και όχι εκ των καθηγητών μου

πολυπτυχιοσπουδαγμένων,

ενίοτε παραθυροδιορισμένων.

Αλλά καθόλου παράδοξο ήταν

ότι καπετάνιος απ' την Κρήτη,

να εντοπίζω μούμαθε

τον κίνδυνο με τη μύτη...

Ξενύχτης από τον τζόγο

θυμάμαι, γέφυρα είχε ανέβει

και θεώρησα εντυπωσιακό κάτι

και παράδοξο εκείνο που συνέβη,

ζούγκλας μύρισε τη σαπίλα

χρόνια ταξίδευε στα μέρη αυτά,

- “πλησιάζουμε” φώναξε, “ξυπνάτε...”

- “κάπτεν” τούπαν, “είναι ακόμα μακριά''

- “Πού τόξερες Καπτά Μήτσο ?”

ένοχα ρωτούσαν λίγο μετά,

“κάποιες οργιές ακόμη και

θάχαμε πέσει στα ρηχά ! ''

Τότε... στα μέσα του εικοστού αιώνα

________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο 
του Παναγιώτη Ματαράγκα (No 2)  e-mail: pmatargas@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia  Mataraga 

  σπασμένος κάβος