Η Προπέλα

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Το Σπατσαμέντο και το Ρεμέτζο

Με μανία η προπέλα αρχινάει
νερά κι αφρούς να στριφογυρνάει,
το σπατσαμέντο* έχει τελειώσει                                  *επίπονη προετοιμασία απόπλου
απελπισίας μου πρώτη δόση
άγνωστο η τύχη που με πάει,
μία Κοντσίτα κάποιος βλαστημάει,
ταραγμένα απόνερα, στεριά να σβήνει,
σκυλοπνίχτρα, ξερατό, μπότζι, οδύνη,
ψυχή παλεύει τρεμοσβήνει ρέστα της δίνει,
θεριό το κύμα δώστου βαράει,
σκαρί* Β΄πολέμου π’ αγκομαχάει,                              *Λίμπερτυ
για παλιοσίδερα πλέον σακαράκα....

Κοιταζόμαστε, σκιαζόμαστε, κάνουμε τάχα πλάκα
δήθεν άφοβοι ενώ ‘μαστε κοντά να κλαίμε,
και τί άλλο μπορούσαμε φίλοι στεριανοί να λέμε ?
σάματις δεν γνωρίζαμε πως πάτο πιθανό να πάμε ?
εν Πειραιεί το υπογράψαμε γιατί να χολοσκάμε…

Σε εξορία πάλι και πάλι... σ' άλλη και σ' άλλη,
ίδια πάντα ιστορία να στη δίνει στο κεφάλι,
κόσμοι ζηλευτοί... τυχεροί που τους επισκεφτήκαμε
και μουντζουρο-ξεθεωμένοι ούτε λεπτό δεν βγήκαμε !


Φορτία ασήκωτα στους ώμους, ζωές διαλυμένες,
ναυτικών ειλώτων όλο ιστορίες πονεμένες
κακού συνήθως τέλους, και μόνη στιγμή ευτυχίας
του κομιστή ατζέντη η τσάντα της αλληλογραφίας.


Το ρεμέτζο* έχει τελειώσει και τα νερά να τα γυρνάει         *δέσιμο πλοίου
σαν τη δίνη της ψυχής μου η προπέλα σταματάει.

_________________________________________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". βιωματικό έμμετρο έργο του 

Παναγιώτη Β. Ματαράγκα /  Νο 30 / e-mail: pmataragas@yahoo.com / 

Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

   σπασμένος κάβος