Σίγησαν τα ματσακόνια

Ο Σταυρός του Νότου, ορατός μόνο στο Νότιο ημισφαίριο.

Στου ρετιρέ τη ζεστασιά

τα βράδια σαν κοιτώ τ’ αστέρια

όπως στη γέφυρα παλιά,

'μεις ξαναδίνουμε τα χέρια.

Στο τάνκερ νάμαστε ξανά

με ξεχασμένη τη μιζέρια,

για δες, μαζί και τα παιδιά,

oι καμαρώτοι κι οι λαδάδες...

Εμπρός ανοίξτε τα πανιά

ναύτες παλληκαράδες,

κι αμέτε βάλτε τη φωτιά

παλιοί μου θερμαστάδες !

λιμάνια περιμένουν, ράδες,

όλους εμάς τους φουκαράδες....

Αμέτε τον Σταυρό του Νότου*                     *Αστερισμός (Acrux)

στο κοιμητήριο και του πρώτου

καπτάνιου γράψτε με μπογιά,

καπτα-Δημήτρη όλα καλά !»

στο δάσκαλο στα ναυτικά,

τότε πηγαίνοντας προς Παρανά,*               *ποταμός στην Ουρουγουάη

που μούμαθε τον «ουρανό»

καπτάνιων το "Αναγνωστικό".

Γέφυρα πρύμη πλώρη.... μιά ζωή,

δεν ήθελε πίσω νάρθει, μήτε στεριά, 

λες και παντρεύτηκε τη λαμαρίνα

κι ορκίστηκε πιστός νάναι παντοτινά.

Το «μάθημα» άρχισε το πρώτο

μόλις αφήσαμε πιλότο*,                                 *πλοηγός λιμένος

φεύγοντας απ' την Αμβέρσα,

εκεί που πρωτομπήκα μέσα,

στο σουπερτάνκερ το «Hλία»

του εφοπλιστή Ιάκωβου Ησαΐα.

Τα μονοπάτια του ουρανού,

στη γέφυρα να μου δείχνει,

τον Αλτάιρ, αστέρι τ’ Αετού,*                        *Altair, το Άλφα του αετού

και του Σείριου τα ίχνη.

Διόσκουρους, Κάστωρα

και Πολυδεύκη ευθύς μετά...                         *μυθ. δίδυμοι γιοί Δία και Λήδας

πόσο ωραία τα εξηγεί

απλά και κατανοητά...!

Στον αστερισμό του Κύκνου

ο "Ντενέμπ"* είπε, δεσπόζει,                         *το λαμπερό αστέρι του Κύκνου

και ας ήταν ώρα ύπνου,

κι ας μας τσάκιζε το μπότζι.*                         *κλυδωνισμός

Πάντα πάνω στα καράβια

σύμβουλο είχα και πιλότο

τα φουρτουνιασμένα βράδια,

κείνο, το «μάθημα το πρώτο».

Χρόνια, π' αφήσαμε 'κει δά

τον πολικό αστέρα…

φιλία χάσαμε παλιά,

μαζί και αλμυρό αέρα !

Σίγησαν τα ματσακόνια,*                           *σφυριά αποσκωρίασης

στα καφάσια* τους οι κάβοι,                       *ξύλινες βάσεις κάβων

έφυγε μα θάν' αιώνια

στης φαντασίας το καράβι.

Αν βρεθείς Μοντεβιδέο,

στη Βομβάη ή στο Ρίο,

για ταξίδι τελευταίο,

πες έφυγε... κι Αντίο !»

Αφιερώνεται στον καπτα-Δημήτρη, το παιδί της κατοχής

και της Εθνικής Αντίστασης, καπετάνιο των εταιρειών     

Νομικού, Κουλουκουντή, Πιλάλα, Ωνάση, Λεμού,              

Νιάρχου, Μαμιδάκη και αρχικαπετάνιο των Bakare.        

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", Βιωματικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα No 46 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

 

   σπασμένος κάβος