"Χαρακίρια" στο βαπόρι

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Τον Μαρκόνη*πάω να δείρω,                            *ασυρματιστής (από την Ιθάκη)
κάρφωσε στον καπτα Σπύρο,
χωρίς να έχει κάποιο λόγο,
πως παίζουμε τη νύχτα τζόγο
μέχρι αργά το κάθε βράδυ...

Όντως σαν έπεφτε σκοτάδι
στρώναμε κάτω μιά κουβέρτα
και με καυγά, βρισιές αβέρτα,
άρχιζαν μπόμπες, χαρακίρια,

κι άλλα ονόματα μυστήρια
όπως σταυροί, πολυκατοικίες,
διπλά μαμούθ και ιστορίες....

Στο φόρτε ενώ 'τανε η πόκα,
μεσάνυχτα χτυπούσε η πόρτα,
και ο Ρωτούς με τον Ντουζίνα,
τον γειτονά μου στην Αθήνα,
ερχόντανε για να τζογάρουν,
καλά καλά πριν πάρουν
αναπνοή από τη βάρδια

κι ένα από τα βράδια
φέρανε και τον Γερμανό                               *παρατσούκλι
λαμογιο κανονικό
που στο κόλπο μπαίνει,
και βλέπουμε όλοι να βγαίνει
με βιάση η σημαδεμένη
η τράπουλα η φτιαγμένη,                              *σημαδεύει την τράπουλα
ενώ ζητά να παίξουμε μ' αυτή

που είν' καινούργια σε κουτί.

Και στην Αθήνα με μπανισμένη*                   *σημαδεμένη
σ' όλα τα καρέ πηγαίνει.....
και αν ακόμα το αρνηθούν
τη τράπουλά του να δεχτούν
και επιμένουν στη παλιά
δεν του χαλάει τη δουλειά,
τη σημαδεύει με το νύχι*                                 *κάνει σχεδόν αόρατες χαρακιές

με το παιχνίδι εν εξελίξει...

Πάθος του η χαρτοπαιξία.
χαρτοκλέφτης με εμπειρία,
μες στη τσογλαναρία
μεγάλωσε, μες στον τζόγο..

Άκουσα τον ηλεκτρολόγο
να λέει τα σημαδεμένα,
διαβάζει ο τύπος ένα-ένα
κι ότι ποτέ δεν είχε χάσει,
σ' όποιο καρέ είχε περάσει,

ενίοτε ήταν κολεγιά
και μοιραζόταν τα λεφτά
με κάποιον άλλο συνεργάτη
υποχαρτοκλέφτη κράχτη..

Συντροφολαμόγιο δηλαδή,
απατεώνες.... με σπουδή.

Το μάστορά του όμως εκεί
βρήκε εντελώς με μένα,
γιατί παλιά, στα περασμένα,
στο στέκι στη Στριφτόμπολα,
έπαιζα όλα τα όβολα'',
το χαρτζιλίκι δηλαδή
που είχα τότε σα παιδί
κι ακόμη στα δεκαεπτά
δάσκαλος ήμουν στα χαρτιά.

Μα μέχρι να μάθω χαρακίρια,

μπλόφες, μήτε εισιτήρια
δεν είχα σπίτι να γυρίσω
γιατί φορές θ’ αφήσω
μέχρι και δεκαράκι…

Έτσι κάνα δωράκι
έβγαζα στα καράβια,
καθώς πολλά στραβάδια
κάνανε τους μαγκιόρους,
κι έτσι πληρώναν φόρους
στο μάστορα..της τράπουλας….


Ήταν γνωστός σαν Δράκουλας
ο Σπύρος ο γραμματικός,*                                  *υποπλοίαρχος
κι όπως σας είπα αρχικώς
σ' αυτόν μας κάρφωσε ο Θιακός*                      
κι ήρθε ο μάγκας, με την πίπα
μεσ' στην δική μας κλίκα
να μας παρατηρήσει ...!
και χάμω θα τον πατήσει
έξαλλος ο Ντουζίνας…

Περνάει ένας μήνας,

κι όλοι παίρνουμε πόδι*,                                     *Απολυθήκαμε
από αυτό το βόδι,
το βρομερό καρφί.

Ο καπετάνιος είχε πει
για όσους παίζανε εκεί,
το θεωρώ συμμετοχή
στου Σπύρου τον ξυλοδαρμό
και θα συνεννοηθώ
σαν στείλουν αντικαταστάτες
θα φύγουν όλοι στο Πασάχες''*.                       *λιμάνι στην Ισπανία

Όταν τ’ ανακοινώνει
ο κάπταιν, πώς κι οι έξη
θα φύγουμε πριν φέξει,
γοργά ο Θιακός θα τρέξει
με ένα φόρτωμα από τύψεις,
λέγοντας να με συγχωρήσεις''
με κλάματα στον καθένα.

Σαν ήρθε και σε μένα
του λέω είν' η καλύτερη μου
και νά 'χει την ευχή μου,
που πάω στην καλή μου,
μετά από μήνες που 'χω λείψει...
δώρο μεγάλο μου 'χε χαρίσει !

_______________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". αυτοβιογραφικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / No 19/ e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

___________________________________________________

  σπασμένος κάβος