ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ
κατακοψομεσιάστηκα εδώ,
μόνος, εγώ κι’ ο ουρανός
για ώρες να κοιτάζω 'μπρός,
στον μακρινό ορίζοντα
πηγαίνοντα, γυρίζοντα,
μικρά μεγάλα πλοία
πάντα μ'ανησυχία,
αφού μικρή απροσεξία,
και νάσου με τη μία
η ναυτική αβαρία"* *βλάβη πλοίου η φορτίου
για τούτο, σε βεβαιώ
η ναυτική αβαρία"* *βλάβη πλοίου η φορτίου
για τούτο, σε βεβαιώ
από παθήματα σωρό,
αφηρημαδοχειρισμών.
Για τα περί αβαριών
σου λέω με πολύ ευθύνη,
ότι το πλοίο κατευθύνει *Κόλπος Μεξικού
σου λέω με πολύ ευθύνη,
ότι το πλοίο κατευθύνει *Κόλπος Μεξικού
ανυπαρκτο-υπαρκτή Σειρήνα,
και πως τα παραμύθια κείνα
που ακούς συχνά να λεν ωραία
παίζοντας ναύτες τον Οδυσσέα*
στους καφενέδες στον Περαία,
και πως τα παραμύθια κείνα
που ακούς συχνά να λεν ωραία
παίζοντας ναύτες τον Οδυσσέα*
στους καφενέδες στον Περαία,
έχουνε πάντοτε μιά βάση,
τη ζωή, στην υγρή τη χάψη*. *φυλακή
Εκεί στη γέφυρα επάνω,
κι ας πούνε ότι τα χάνω,
υπάρχει ένα "μυστικό",
σύνθετο μοιάζει μα απλό,
λόγια δε βρήκα να στο πω,
μάταια έψαξα να βρω.
Μπορεί, στο χάρτη να το βλέπεις,
Εκεί στη γέφυρα επάνω,
κι ας πούνε ότι τα χάνω,
υπάρχει ένα "μυστικό",
σύνθετο μοιάζει μα απλό,
λόγια δε βρήκα να στο πω,
μάταια έψαξα να βρω.
Μπορεί, στο χάρτη να το βλέπεις,
και να σε βάζει αυτό σε σκέψεις,
μα δεν το νιώθεις, είν' το ρεύμα,* *υδάτινη μάζα σαν ποτάμι στη θάλασσα
σε παρασύρει κι ούτε νεύμα,
από τα όργανα ναυσιπλοΐας
μα δεν το νιώθεις, είν' το ρεύμα,* *υδάτινη μάζα σαν ποτάμι στη θάλασσα
σε παρασύρει κι ούτε νεύμα,
από τα όργανα ναυσιπλοΐας
για ύπουλη εκτροπή πορείας,
αόρατο, ύπουλο, θανατερό,
μαστουρομένο θάλεγα φρικιό
αόρατο, ύπουλο, θανατερό,
μαστουρομένο θάλεγα φρικιό
που άτσαλα γύρω πλανάται.....
Φτύνει κόρφο σαν θυμάται,
ο απόμαχος ναυτικός εγώ,
που μεταφέρω ετούτα εδώ
αλλά και οι πρωτόμπαρκοι,
αυτοί που λέμε σειρές επόμενες,
θα διαπιστώσουν δεν ήταν γκόμενες
αυτοί που λέμε σειρές επόμενες,
θα διαπιστώσουν δεν ήταν γκόμενες
ήταν παγίδες οι περιβόητες Σειρήνες,
μαύρες μοίρες που γεννούν οδύνες ....
Σημείωση
* Οι Σειρήνες ήταν γυναικείες θεότητες που σχετίζονταν με το νερό,
τον έρωτα και το θάνατο. Ακριβέστερα όμως φέρονται ως θαλάσσιοι
δαίμονες της Ελληνικής Μυθολογίας.
Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / No 4 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου
Σημείωση: Μόνο ένα μέλος αυτού του ιστολογίου μπορεί να αναρτήσει σχόλιο.