Όποιος στη θάλασσα βραχεί...

Στο άλμπουρο σκαρφαλωμένος
                         μπογιάτιζα, τέρμα γαλέττα,*            *εκεί που τελειώνει το κατάρτι
σαν φώναξε ο λοστρόμος "πέντεεε"
                           μαζέψτε τα ρε.... και νέτα*            *τέλος εργασίας

Μαϊνάρισα κάτω "πόντο* πινέλο,                            *κατέβασα με σκοινί το δοχείο μπογιάς
                 μα δεν κατέβηκα απ' το κατάρτι,
τους ουρανούς εχάζευα μαζί με γλάρο
    πούκατσε σε συρματόσχοινου την άκρη.

Μ' αλμύρα πέλαγου βαθυγαλάζιος θόλος
                     βασίλειο θάλεγες των γλάρων
που ενώνονταν με απόνερων αφρούς,
          ενώ φανήκαν αναλαμπές των φάρων.

Ωχ σουρουπώνει.... μέσα μου φώναξα,
        και σαν μαϊμού κατέβαινα άρον άρον,
'ρχότανε "νύχτα", τ' άγνωστο,
        και μ' έσκιαζε, "φόβον δεν είχα άλλον"

κατά που έλεγε κι ο καπετάνιος Μπλάιθ,

                    στου Μπάουντυ την ανταρσία.

Ο φόβος δαύτος στεργιανοί είναι ιδέα

           αόρατη, άοσμη, άχρωμη, φαντασία,

μα των ναυτικών καρδιές, και πλώρη, 

       και μηχανή, και πρύμη, σφιχτά τυλίγει

όμως ποτέ κανείς κουβέντα τέτοια

                                 περιέργως δεν ανοίγει,

ας βλαστημάει τη στιγμή που ήρθε,

                    κι η επιλογή του ας τον πνίγει....

Στο φως, ψευδαίσθηση έχει ο ναυτικός,

     πως στα στοιχειά της φύσης θα αμυνθεί,

τη νύχτα όμως του σπάει ο τσαμπουκάς
      σαν δεν μπορεί ούτε τη μύτη του να δει.

 μιλάμε για 60 χρόνια πριν, όπου τη νύχτα

           είμασταν τυφλοί, τότε το πενηντανιά,

που το νυχτερινό ταξίδι, ήταν ρουλέτα,

                                  κουλοχέρης, μιά ζαριά,

διότι είδος πολυτελείας ήταν
                       ραντάρ και όργανα μοντέρνα,

εμείς τουλάχιστον δεν είχαμε 

              στον ματρακά, ούτε για δείγμα ένα.
                    

Ξύπνησα ο απόμαχος ηλικιωμένος

                         κάθιδρος απ' το όνειρό μου,

βρισκόμουνα ασφαλής στο αγορασμένο

         με "συναλλαγμα-δάνειο" σπιτικό μου !

Το διηγήθηκα στη Πηνελόπη μου,

       την πιστή όταν ταξίδευα σύντροφό μου,

κι αφού το νόμιζε κι ο Οδυσσέας "εντάξει"

           [κορώνα είχα στο κεφάλι το δικό μου.... 

Με προσοχή με άκουσε συγχυσμένο,

                          να διηγούμαι το όνειρό μου, 

και μούπε της θάλασσας τα βάσανα

          να πάψω να θυμάμαι για το καλό μου...

Τη γλύτωσες μούπε απ' τη ξελογιάστρα

        και τον Αριστοτέλη άστον να λέει τώρα

 πως η θάλασσα άπαξ σε βρέξει, να ξαναπάς 

                  σιμά της δεν βλέπεις εσύ την ώρα.

  _______________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", Βιωματικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / No 34 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /

Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

 σπασμένος κάβος