Στο ποτάμι του Μπόρνεο

Στου Μπόρνεο μιά φορά
                                     τη ζούγκλα,
γλυτώσαμε στο τσάκα,
                                 και στη ζούλα

μες στο ποτάμι μ' ένα
                  της συμφοράς καράβι,
και όλοι σαν θαύμα
                     το είχαμε προσλάβει,
καθώς σωθήκαμε
               κυριολεκτικά στην τύχη,

με πούσι τρέχαμε  ολοταχώς

                μες στην πυκνή ομίχλη.

Από ραντάρ πού είχανε

            οι λευκοί *κι από τοιαύτα,                        *ειρωνεία, για έλλειψη ν. οργάνων
ας μη μιλήσω τώρα άσε…..
   (είδαμε πολύ μετά από δαύτα)

Ήταν ανήμερα, μεγάλη η χάρη,

                     του Αγίου Στυλιανού,

ενός πολύ στραβοστριμόκωλου

             γεμάτου ομίχλη πρωινού,

 όταν ο καπτα Μήτσος
         με ξεκοφουσιάρα σφυριξιά,*                     *σημαίνει στρίβει το πλοίο δεξιά
 και με γουρλωμένα μάτια 

   τιμόνι κραύγασε όοοολο δεξιά.
      

Το άλλο πλοίο φορτωμένο
     μ' αέριο γκαζοκαργαρισμένο,
πάνω μας 'ρχόταν

        "πάσει δυνάμει"συστημένο..

Ένα φορτίο.... θα το πω

                  απαίσιο, γ@@@@@ο,
σε σύγκρουση άσε...

                       το πλοίο ξοφλημένο,
το ένα σίγουρα, 

        [σίγουρα θάλεγα και τ' άλλο,

Θυμήθηκα τον Ελύτη, 

          τον ποιητή μας τον μεγάλο,

και σκέφτηκα κατηφής

                          ό,τι  το δίχως άλλο

μάταια μετά θα περιμένει

     η αρραβωνιαστικιά στο βράχο,
τον πιο "βρεγμένο,"

                    σαν τέτοια τύχη θάχω...


                  ΥΓ.

       Κάθε Αγίου Στυλιανού,
       μ’ ευγνωμοσύνη ταπεινού,
       ευχαριστώ, πούχω σωθεί,
       τον Άγιο που ήτανε εκεί !
___________________________________________________


Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο του
Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / Νο 39 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga     

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

  σπασμένος κάβος