Βάρδια 12-4

          

Οι φίλοι μου οι πιο πιστοί οι θάλασσες, κι οι ουρανοί   

      με του βορρά τ' ακούνητο και τ' άλλα φευγάτα αστέρια τους, 

μαζί τους πάντα αγχοξενύχταγα,

                                 μες στα όλο παγίδες επικίνδυνα λημέρια τους,

μες σε ξεκλείδωτο κελί δεσμώτης
                                              σκαμπανεβάζοντας αέναα στα πέλαγα
σκέψεις, καημούς και όνειρα
                                   στη βάρδια μου δώδεκα-τέσσερις τους έλεγα.

Σαν με τη μοίρα μπαρμπουτο-τζογάρισα,
                                 κορώνα γράμματα δηλαδή τη ζωή μου έπαιξα,
όταν μας σκέπαζαν τα κύματα,
                                    όταν καιγόμασταν.... το sos* όταν εξέπεμψα,           *σήμα κινδύνου 
οι φίλοι αυτοί με παρηγόρησαν
                             στην αγκαλιά τους μέσα όταν σωθήκαμ' έκλαψα.
                                                

Απόμαχος πλέον τώρα, παντοφλάτος,
                                             τους απειλητικούς πια βλέπω ουρανούς
και τις μοβόρες θάλασσες
                                          μόνο από της τηλεόρασης τους σταθμούς,
 
Στη γέφυρα δεν με ξανάδανε οι φίλοι μου
                                                                    απ' τη βαρδιόλα μ’ έχασαν,
κι όπως με "ξέχναγαν" οι πάντες σαν μπαρκάριζα,
                                                                        έτσι κι αυτοί με ξέχασαν !



Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος", βιωματικό έμμετρο έργο

του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / Νο 36 / e-mail: pmataragas@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

             


  σπασμένος κάβος