Απ' τα ψηλά στα χαμηλά

Διλήμματα

Ανέβηκα προ ημερών
μετά παρότρυνση πολλών,
το τελευταίο το σκαλί,
ιεραρχίας κορυφή.

Είμαι,  Κουμάντο,  δηλαδή,                              
"άνθρωπος του εφοπλιστή".

Στο πλοίο,  αν κακό συμβεί
μένα θα πάνε φυλακή,
φταίω δεν φταίω βέβαια εγώ
σάκος του μπόξ,  θα είμαι ‘δώ…

Έπρεπε  για να σταθώ,
το πλήρωμα να το πατώ,
μα μέχρι χθές ήμουν μαζί...!
και με κοιτάνε σαν χαζοί.

Μέσα μου λέω πώς μπορώ
να καταπιέσω τώρα εγώ
τους ναυτεργάτες που μπορεί
να  μούσωσαν και τη ζωή ?
τους είλωτες μες στις μηχανές,
τους φίλους ματσακονιστές ?*                                                   *ναύτες                                

Δίνω μια μούντζα εγώ λοιπόν
στα "μεγαλεία των στολών"
μένοντας "αναφανδόν",
πιστός στο ίδιο παρελθόν
και επί των δικών μου αξιών
που έλεγα σ' αυτιά κωφών.

Τα βρόντηξα στη Βαλτική,

τρεις μέρες τραίνο από εκεί,

δεν ήταν καρβουνιάρικο π' αγκομαχούσε

μα ήταν άστα να πάνε.... δεν με χαλούσε,

μ' έφτανε ότι η θάλασσα δεν με κουνούσε

με αλλαγές δε συρμών απανωτές,

στο Μόναχο, στ' "Ακρόπολις εξπρές".

Ήρθα, ενσωματώθηκα στην εργατιά,

λες τιμωρούσα εμένα για όσα έκανα πολλά,

το φύσαγα και με τίποτα δεν κρύωνε,

του κουμαντολίκι πόσο πολύ με μείωνε,  

πώς έμπλεξα αναρωτιέμαι ακόμη,

από τον εαυτό μου φορές ζητώ συγνώμη...

Δουλεύω πλέον στον καθαρισμό*                                       *συνεργείο καθαρισμών σε Τράπεζες  
κι όλους τους έγραψα κανονικά εδώ,
κι ας λεν κρυφά φίλοι και συγγενείς:
«Είναι τρελός....   Μην του το πεις.»

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". αυτοβιογραφικό έμμετρο έργο

του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / No 194 / e-mail: pmataragas@yahoo.com 

Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

________________________________________

                                      τότε, στα μέσα του εικοστού αιώνα

spasmenos kavos