Αραβικός κόλπος (Περσικός)

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Φεύγουμε από Ραστανούρα,*                             
του πόρτου τέλειωσε η μανούρα,

άπνοια τέρμα, θα φυσήξει επιτέλους,

του Ορμούζ* περνάω σκοπέλους,                     *είσοδος Περσικού κόλπου,
που 'ναι θαρρείς πύλη εξόδου 

απ' το λιμάνι αυτό του φόβου,

που όαση σκιάς ζητάς
στον κόλπο τούτο της φωτιάς,
κι αν ατυχώς βρεθείς εκεί
σ' αυτή την κόλαση τη Δαντική
θα λες σαν θα παραμιλάς

τι τύχη πούχα ο κερατάς... !
δεν θα τα βγάλω πέρα

κι ανάθεμα τη μέρα,
την τζίφρα* στον Πειραιά,
πούβαλα να πάω γκαζά*.                                    *γκαζάδικο

Και πες μου πως να αποδώσεις
και στα καράβια να στεριώσεις
όταν κορμιά μπαϊλντισμένα,

θερμοπληξιοχτυπημένα,
κλατάρουν πάνω στην κουβέρτα;

Έπινα αλάτι χάπια αβέρτα,

μπας απ' τη βάρδια θάβγω αβλαβής
πού να γυρίσεις... πού να σταθείς ?

Αν κάμαρες έκανες να μπεις, 

σαν το καζάνι βράζανε θαρρείς
για ερ-κοντίσιον έτσι και πεις,

θε να γελάσει ως κι ο γαρμπής,

να βάλουνε τέτοιο τα ελληνικά,

ζαμάνια και χρόνια θα παν πολλά,
για το πενηντα οκτώ μιλάμε εδώ,                            *1958
τα πλοία βέβαια είχαν κλιματισμό

σαν πάγαιναν Αραβό-Περσικό,
μα μόνο τα ξένα ρε γα@ώ,                                        *άλλων χωρών 

θάλεγα και χ@στα εδώ,
θυμάμαι ακόμα και γελώ,
τον μπόμαν*, τον σωματαρά*                                   *αντλιωρός *μπόντι-μπίλντερ
να λέει, μισοκοροϊδευτικά,
αυτά 'ναι κομφόρ για τους ''λευκούς΄΄,

κι όχι για τους παρακατιανούς.

Κι εμείς τι είμαστε ρε 'συ ?
ρωτάει ο Βάγιας απ' τη μηχανή,
κι ο Μπόμαν του λέει θα το βρεις
σαν απ' το όνειρο θα βγείς''.

Στη Ραστανούρα βρέθηκα λοιπόν,
και ασπιρίνες έπινα σωρηδόν
μπας ξεθολώσει το μυαλό,
μπας και λιγάκι κοιμηθώ
κι απ' τον εφιάλτη, ξεχαστώ,
σαν δρόσιζε, βαθμοί σαρανταοκτώ.

Από δωμάτιο διπλανό
χτυπάει ο Ρήνας τον μπουλμέ*,                               *ο μεταλικός τοίχος της καμπίνας
ο ηλεκτρολόγος που λουλά

δεν είχε για τον αργιλέ,

και ψυχολογικά ήταν σε πτώση

μου λέει, η ζέστη θα μας λιώσει...''

βρίζει και άκου βουτυρομπεμπέ

φωνάζει, θα σκάσουμε εδώ μωρέ

σήκω και λύση βρήκα εγώ φίνα''.

Στου Κάλι* πάμε τη καμπίνα                                      *Ινδονησιάνος

έχει υποχρέωση σε μένα
απ' όταν είμασταν Ραβένα,
τότε στα πόδια μου 'χε πέσει:
"Αφεντημ' πλίζ...εσύ μπορέσει
να ντιάσει έρκοντισιονικό,
που παραντιμένο εντώ
βρήκα..από μπολύ παλιά?"

Έριξα πολύ δουλειά*,                                                    *ηλεκτρολόγος
πηνία άλλαξα σειρά
και δροσερή φωλιά,
τούφτιαξα του κερατά,
η μόνη είναι στο καμίνι !

Αν τσίπα του 'χει μείνει,
μέσα, να μπούμε θα αφήσει,
λίγο να μας φιλοξενήσει !''

Με παίρνει και μιά και δυό...
στου Κάλι* την καμπίνα εδώ,                                        *Καλιβούγκε
νάμαστε δέκα στρωματσάδα...

Πέφτω ξερός αφού βδομάδα
είχα να κοιμηθώ και ευκαιρία

βρήκα ν' ονειρευτώ ότι σε κρύα,
περπάταγα εγώ λιβάδια.

Σαν να περάσαν πέντε βράδια,
ο σκάπουλος* ξεφώνισε πώς βάρδια                           *ναύτης φύλακας, αγγελιοφόρος

να πιάσω τώρα αναμενόταν...

Βγαίνω, το σύμπαν γύρω καιγόταν,
ακούω τον καπτα-Λιά που καταριόταν
παράλληλα όμως  ευχόταν,
ποτέ μην τύχει το παιδί του
να έρθει.....στη θέση τη δική του.

Στη σύνταξη πια έχω βγει
όταν μιά μέρα στην Τιβί
άκουσα απ' ένα σχολιαστή :

"Των ναυτικών μας τα παιδιά
δεν παν' στα πλοία όπως παλιά
και κάνει αυτό πολύ κακό
στο εμπορικό μας ναυτικό !"

Ξαναβράζω σαν τον παλιό καιρό
αλλά απ' τα νεύρα μου τώρα εδώ,
κι αλλάζω βρίζοντας σταθμό
ενώ δυό μούντζες του τραβώ
και έξαλλος μονολογώ :

Τι λέ' ρε τηλεοπτικό φρικιό ?
για πάνε λίγο... Περσικό,
και πες μετά εάν τον ''γιό,
θάστελνες τον δικό σου εδώ !

_____________________


Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Β. Ματαράγκα / No 22 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga


σπασμένος κάβος