Το Παραμύθι...

ΤΟΤΕ, ΣΤΑ ΜΕΣΑ ΤΟΥ ΕΙΚΟΣΤΟΥ ΑΙΩΝΑ

Θα σου πω ένα παραμύθι,
το κουκί και το ρεβίθι*
παραμύθι απ’ τα ξένα
που 'μουν, πριν γνωρίσω εσένα,
με νεράιδες και με δράκους,
με πεινασμένους και χορτάτους.

Δούλεψα ναύτης, γύρισα τόπους,
που “ζει το Δίκαιο”? ρωτούσα ανθρώπους
σ΄ Αμερικές, σε Μέση και Άπω Ανατολή,
όμως κανένας δεν ήξερε να μου πει !

Κάποτε, σε μια εύφορη αποικία
γέρο ζητιάνος μου είπε μ’ αμηχανία,
«τ' άδικο ξέρω μόνο, που είν' γραμμένο
βίαια πάνω στο σώμα μας χαραγμένο
και στις ψυχές μας μέσα βαλμένο
το Δίκαιο δε για πάντα ξεγραμμένο,
ούτε το γνώρισα, ούτε το περιμένω !»

Το “συν Αθηνά και χείρα κίνει”,
που οι δικοί σας αρχαίοι με σοφία
λέγανε: «Άβουλος μην περιμένεις
της Αθηνάς την προστασία !»,
όλοι τ’ ασπάστηκαν κι είχαν εγκρίνει,
αδιάφορους δεν άφησε μήτε αφήνει
της γης ολάκερης τους αδικημένους
που πολέμησαν, μα στους καημένους,
ανέκαθεν με τα ρόπαλα ή σπαθιά αν θες
με αρκεβούζια, τουφέκια και παραλλαγές,
με κανόνια, Ναπάλμ, δηλητηριώδη αέρια,
βίαια επιβάλουν τη σκλαβιά και τη μιζέρια.

Τι κι αν με πράξεις εμείς αυτό τηρήσαμε
και μάχες δώσαμε….... ηττηθήκαμε.

Το “Δίκαιο”των ισχυρών ιδιοκτησία
και των αδικημένων διαχρονικά απορία.

Το “Δίκαιο” του ισχυροτέρου
πηγή μέλλοντός μας χειροτέρου...

___________________________________________________________

Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Παναγιώτη Ματαράγκα No 143 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

_____________________________________________________________

  

  σπασμένος κάβος