Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Σαν Κωπηλάτης σε γαλέρες








εκεί που άφησα 

τα κομμάτια 

της ζωής μου






Άντε να Λύσουμε

"Πριν λύσουμε κάβους, νιώθω την ανάγκη να ενημερώσω τους αναγνώστες, όσους αποφασίσουν να «μπαρκάρουν» με τη φαντασία τους στα «δικά μας νερά», ότι τα κείμενα είναι αυθεντικά. 
Δεν έχουν χτενιστεί.   Δεν είναι ωραιοποιημένα. 
Δεν είναι «καθώς πρέπει».   Δεν είναι λογοκριμένα.  
‘Ισως να μην είναι κοινωνικώς αποδεκτά, αλλά, αυτό είναι το λεξιλόγιο της καθημερινότητας των ναυτικών, άμεσο, ζωντανό, λαϊκό, αλουστράριστο….. 
Κάποιοι θα το έλεγαν χυδαίο, που μπορεί να κάνει «να κοκκινίσουν μερικές κυρίες».....
Πολλά είπα.... 

Άντε να λύσουμε.  Καλό ταξίδι.    Οδυσσέας


       ΠΑΝ' ΣΤΗ  ΓΑΛΕΤΑ*              
Να γράψω το βιβλίο μου
μπήκα ξανά  στο πλοίο μου.

Βαλίτσα το μυαλό μου...

Κρυφά απ’ τον εαυτό μου
κοίταξα προς τα κατάρτια.

Μπερδεμένα είδα στα ξάρτια
τα παλιά τα ονειρά μου,

που στη νιότη τη δικιά μου
έκανα μες τα σκοτάδια,

δώδεκα-τέσσερις... στη βάρδια.

Τελικά γύρισα πίσω...
'κει που χρόνια το μισούσα.

Δεν μπορώ να τ’ εξηγήσω

λες κρυφά να τ’ αγαπούσα ?

Κάτι πρέπει νάχω πάθει
και διαπιστώνω μ’ απορία
πως ότι άφησα κ’ εχάθη
είναι μία ιστορία,
που πρέπει να τη διηγηθώ. 

Για τον κακό μου τον καιρό
θέλω εδώ για να σας πω.
για τις καρικατούρες,
...'κείνες τις ξεχασμένες μούρες,
που σαν βογκούσαν τσαμαδούρες
με την ομίχλη στο «Ίνγκλις τσάνελ»,*                            *English channel -Μάγχη
όλο το ελεεινό το πάνελ

φανερωνότανε μπροστά μου,
κι ευθύς σφιγγόταν η καρδιά μου,

"μόνιμα" πια τα βάσανά μου.

Συνήθισα στη καταδίκη
- ούτε κάν…. πέρασα  από δίκη -
σαν κωπηλάτης σε γαλέρες,
παρέα μ’ άτιμους... 
                                   και λέρες,
μα και νοικοκυραίους,
και φίλους που έκανα ωραίους.


Κι αφού δεκαετίες φύγαν,
μαζί με μένα κι άλλοι είδαν
με έκπληξη πως ναυτικός
έγινα εγώ πια τελικώς.


Κάποιοι μάλιστα απορούσαν
γιατί τα χρόνια όπως περνούσαν
απέκτησα την εμπειρία
να κουμαντάρω, έτσι, τα πλοία,
ώστε σε κάθε τρικυμία
μούλεγαν  "πιάσ' το τιμόνι"...

Αυτός που εξουδετερώνει"
λέγαν, "την λύσσα των κυμάτων".

Το έμαθα εξ αγραμμάτων

ναυτών…  και όχι σπουδαγμένων
καθηγητών μου,  τρελαμένων,
πού 'ναι  εκλεκτοί κατεστημένων,

συνήθως... 
                      παραθυροδιορισμένων.

           Μια μέρα... 
                         που γέφυρα* 'χα ανέβει                           *πιλοτήριο
           κάτι μυστήριο εσυνέβη.
           Εμύρισα κοντά στεριά...         
            - ''Πλησιάζουμε...'', τους είπα απλά,
            - ''Είσαι τρελός ? είν’ μακριά…''
            μου απαντούν με σιγουριά.


            - ''Που τόξερες βρε κερατά ?''
            φώναζαν λίγο μετά,
            ''Για μια ακόμα εμείς οργιά... 
             θάχαμε πέσει στα ρηχά ! ''         
________________________
  


* Γαλέτα: το πιο ψηλό σημείο του καραβιού 

   
Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο 
του Οδυσσέα Ηβιλάγια  No 2/  e-mail: pmatargas@yahoo.com / 
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia  Mataraga 










  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου