Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Τα Ακρωτήριά μου




      Πριν να βρεθώ αιχμάλωτος της θάλασσας,
                                            [για μια ζωή στα πλοία,
      δεν τάπαιρνα τα γράμματα στο σκολιό,
              [και δεν γουστάριζα ειδικά την γεωγραφία,
      με αποτέλεσμα να μη γνωρίζω,
                      [κατά που πέφτει ακόμη και η... Λαμία.

     Έτσι έμεινα κούτσουρο μικρός,
              [κι αγράμματος βγήκα απ' το  σχολείο
      το μόνο μου ενδιαφέρον... 
                                       [ήτανε το σκασιαρχείο.

      Μεγάλωσα,
                     [και η μεγάλη μου τιμωρία
      ήταν να μάθω... Γεωγραφία (!)
      με βιά και πόνο, από τη ζωή
      που θα με σούρει με λουρί,
      και θα με πάει στις άκρες 
                          [όλου του κόσμου,
      κι αυτό, θα είν' όλο το βιός μου...

      Τώρα μετανοιωμένος πια,
                            [και στην αποστρατεία,
      λυπάμαι ειλικρινά σαν σκέπτομαι,
                    [εκείνη την νεανική βλακεία,
      καθώς μετά, την καψουρεύτηκα...
            [κι ακόμη "συζώ" με τη γεωγραφία,
      αφού στης γης,
                    [σχεδόν κάθε μια τοποθεσία,
      υπάρχουν ακόμη...
                  ["ίχνη απ' τις πατημασιές μου".

Πώς να μην την ερωτευτώ ??
                                     ...για πες μου !! 

Πέρασα τοποθεσίες,
που για ανθρώπινες θυσίες,
μιά φήμη έχουνε κακή.

Κάποιες τις έχω "επισκεφτεί",
σε άλλες απλά πέρασα από κει.
Η ψυχή μου έχει φθαρεί
η χολή μου είχε κοπεί !

        Κάποιος ίσως να απορεί

        και να λέει πώς μπορεί, 
        τον κίνδυνο να  νοσταλγεί ? !
        κι ίσως  και μέσα του, να πει...
        πως "θάχει τελείως διαφθαρεί,
        θάχει γι αυτόν τελείως χαθεί
        κάθε ανθρώπινη πτυχή
        από τα όσα είχε δει..."

Πέρασα πόρτες* Μαγγελάνου,                            *άκρη Ν. Αμερικής
πέρασα τ'  Ακρωτήριο Χόρν*                                     *Cabo de Hornos
και κοίταζα με βλέμμα χάνου
τη "Γη Πυρός"....
                         των ουρανών
την κατακκόκινη φωτιά
π' ακούγαμε από παιδιά,
να είν' στα μάτια μου μπροστά...

Ευθύς μετά δε τη στροφή,
του Ειρηνικού να πιάνει η οργή.

Το κύμα του...
                     λόφος σωστός,
άδικα τ' όνομα έχει αυτός,
ότι 'ναι τάχατες ειρηνικός !

     Άλλο ακρωτήριο...
                  ["της Ελπίδος* της Καλής".....                        *Cape of Good Hope
       και φίλε μου  
              [τ' ανυπόφορο μαρτύριο που να δεις...
       να κάνεις με τάνκερ, το γύρο της Αφρικής (!)           *40 μερόνυχτα Κουβέιτ- Δανία
     

Όσο και για το Κέιπ Λιούιν*                                    *Cape Leawin
της Αυστραλίας την αιχμή,
"ο έχων ώτα", λέν' "ακούειν",
όταν περάσει από κει,
τα βογγητά κάποιου πνιγμένου
μέσ' την αντάρα του ανέμου !

     Το Πράσινο το Ακρωτήριο*                               *Σενεγάλη   
        και το Ναντάκετ* το μυστήριο,                          *Μασσαχουσέτη
        (μετά, του στρατού τ' απολυτήριο),
        που επέρασα κι ήταν χαμός,
        "το ρέμα πίσω,  μπρος γκρεμός",
        μ' άγρια θάλασσα κι ομίχλη
        όπου κανείς δεν εκοιμήθη.

Ρίο Ορινόκο,* ο ποταμός                                           *Βενεζουέλα
κι ενώ δεν εκοιτούσα 'μπρός,
ξυστά περνάει μια μαούνα*,                                        *Φορτηγίδα
"δεν βλέπεις", λέω "ρε μπουμπούνα" ?
στο τιμονιέρη μου το βλάκα,
"σούπα, πάω τσάτρουμ* ρε μα@@κα                         *Chart room, δωμάτιο χαρτών
πούχεις το νού σου όλο στη πλάκα" ? !

       Μεταξύ μας δεν έφταιε καθόλου,
       γιατί δεν σταματούσα διόλου
       να λέω συνεχώς αστεία,
       και θα γινόταν η αβαρία,
       γιατί χαζεύαμε απ' το τζάμι,
       τα μαύρα δέντρα σαν κατράμι
       πούχε "σαπίσει" η βροχή
       τη βλάστηση τη τροπική. 

Ο  "τιμονιέρης", ήταν ναύτης
π' άκουγε στ' όνομα Σατράπης 
από τα Κέιμαν*,  που πεινασμένος                          *Καραϊβική
είχε μπαρκάρει ο καημένος.

Μούπε...  
      [με τα σπασμένα ελληνικά του 
ότι πεινούσε η οικογένειά του 
εκεί, στα πάμπλουτα νησιά,
που τα λαμόγια μια χαρά
κρύβουνε... όλα τα λεφτά !

       
Μετά Βομβάη*....  Μετά Καράτσι*.....                       *Ινδία  *Πακιστάν

       Ένα κατάλογο, έχω γράψει....

       τι να πρωτοθυμηθώ ?

       Τραβάω στη ζέστη......
                              στον Περσικό,
       μα διακόπτω λίγο, να σου πω...

               "Φώτα του Melburne. Βαρετά κυλάει ο yara-yara
                 ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά...
          
               "Μια βάρκα θέλω ποταμέ να ρίξω από χαρτόνι
                όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές"

       Είναι οι στίχοι του αυτοί,
        του Καβαδία του ποιητή
        όπου τα είχε διηγηθεί,
        όλα και τάχε πει,
        από Χαβάη ως "γιάρα-γιάρα"...
        

       Σαν έπιασα καμιά δεκάρα,
       από την πρώτη μου δουλειά,
       αγόρασα όλα τα γραπτά,
       του ποιητή και κει μακριά
       τα εμελέτησα καλά...

       Είναι υπέροχοι οι στίχοι
       και δεν θα είχα κάποια τύχη
       να τον ανταγωνιστώ
       γι αυτό, δηλώνω τώρα εδώ:
       "μαζί του δεν συγκρίνομαι
       μπροστά του υποκλίνομαι !"


      
''Τρελάθηκα'' μία ημέρα
και από εδώ και πέρα,
το ποίημα μου έχει γραφτεί,
χωρίς ειρμό και συνοχή.

Η γεωγραφία μ' οδηγεί,
όπως σου είπα στην αρχή.

Από της γης κάθε γωνία
που πέρασα με αγωνία,
κάποια μου έρχεται ιστορία...



Του Μεγαλέξανδρου ο Ινδός,
του Πακιστάν ο ποταμός,
όπου "κατέβηκε" από κει
στον Ινδικό 
                 αυτός να βγεί,
στον άγνωστο ωκεανό.

Βέλη βροχή απ΄τα κανό,
πέφταν χωρίς σταματημό
από τις τοπικές.....
πού ζουν στις όχθες τις φυλές.
        
Μα το κονβόι των Μακεδόνων,

ο θρύλος μέσω των αιώνων,
φτάνει στη θάλασσα.....
                              με επικεφαλής,
παρά το τραύμα της κεφαλής, 
τον πρώτο καπετάνιο.... 
τον Ονησίκριτο, όπου τιτάνιο
αγώνα έδωσε να φτάσει,
και την ελπίδα του, 
                   [μην χάσει...!


         Με αεροπλάνο στην Αλάσκα*                *Anchorage, Alaska
          με θερινή στολή και κάσκα
          στο Ανκορέιτζ πήρα δυό ρούχα...
          με τις ψιλοδεκάρες πούχα". 

                                                              
Η Σκύλα......
           η Χάρυβδη* μετά.                           *Strait of Messina, Sicily-Calabria
Του Οδυσσέα.....
                εκείνη η "θηλειά".

      Ολοταχώς για Καναδά
         "κάργα στο λάσκα" τα σχοινιά
         γιατί εσπάσαν' εκεί μύρια
         με άμπωτη και με παλίρροια,
         και αν τυχόν σύ ξεχαστείς,
         αράξεις... και δεν επιληφθείς,  
         θάρθει ο χοντρός εφοπλιστής
         να πει   " πως δεν θα πληρωθείς,
         για τη ζημιά, θα χρεωθείς"...
         καθώς συνέχεια αυτός πληρώνει,
         και θάχει δίκιο να στα χώνει.

Στη κόστα* πλέω της Νόβα Σκότσια*,            *Ακτές    *Nova Scotia
πάω στο όμορφο Σεν Τζων*,                          *Saint John, *New Brunswick Canada
στο Χάλιφαξ*  που 'χα τα κότσια                       *Halifax, Nova Scotia
-γι αυτό και είμαι επιζών-
να είμαι όρθιος και παρών
συνέχεια δε περιπολών......

Σαν φέραν άσχετους για βάρδια
και που κοιμόνταν στα σκοτάδια,
τους λέω τηλεφωνικά:

"Ακούστε... αρακτά σκατά,
σαράντα "αθρ-ώ-ποι"  κινδυνεύουν,        
και πολλοί αρχίσανε να φεύγουν...."


      Πόρτο Ορντάζ* και Πόρτο Χέρο.                           *Venezuela
         Ονδούρας και ο Παναμάς,
         πούπε  ο Μανζάνα*                                      *παρατσούκλι "manzana" μήλο
                              ["Σε συγχαίρω                         
         ουν γκράντ περσόνα* είσαι για μας"*       *εξαιρετικός άνθρωπος 
        -ο μισερός* ο Ονδουρι-ά-νος,                        *ασθενικός
        μαζί μου πούτανε βαρδιάνος*-.                         *μαζί στη βάρδια



"Μπόμαν" κι εγώ, σαν δυό αδέλφια.
Νέα Υόρκη.....   Φιλαδέλφεια.

Θυμήθηκα και κοπελιά,
εικόνα αξέχαστη, παλιά
όχι ρε κάτι σοβαρά,
όλο και όλο μιά αγκαλιά
στο  Γκρέιντχαντ* το λεωφορείο,                              *Greyhound
μ' ένα ασύλληπτο έξω κρύο.

Ήταν τουρίστρια απ' τη Νεμπράσκα*                  *Nebraska state
κι είδα τον ουρανό με τ' άστρα,
ενώ χαμογελούσε,
όταν μου εξηγούσε
κάθε εικόνα που κοιτούσε
όπως το "μπας"* περνούσε..                              *λεωφορείο, bus


        Μετά, η σκοτώστρα ο Χατέρας,*          *Cape Hatteras, Virginia
         πραγματικά.... ένα τέρας
         αχόρταγο, καταραμένο
         και για ναυάγια διψασμένο.


Πάω στη μεγάλη λίμνη Έρι*.                            *Erie, Ohio, New York, Michigan
Το πλοίο ανέβηκε βουνά...

Μετά από χρόνια εκεί θα εύρη
η φαντασία τη γειτονιά,
πούταν μικρό κορίτσι η Κέλλυ,
κι ήταν της μοίρας να το θέλει
μετά σαράντα τόσα χρόνια
που έπρεπε νάμαι με εγγόνια,
εμείς οι δύο να βρεθούμε,
τα Σάββατα αλληλογραφούμε
και νοερά ξαναγυρίζω
και ξανασιχτιρίζω,
όλη την τότε περιπέτεια,
την τύχη μου που με "απρέπεια"
μείχε κρατήσει αιχμάλωτό της.

Μα τώρα είναι ματαιότης
να σκέπτομαι τα πεπραγμένα
στα χρόνια κείνα τα χαμένα.


Μουσώνες  στην Ινδονησία,*                                            *Borneo
μοίρα μου τόχει.... πάλι Ασία.

Ο Καλιβούκι θα χαθεί....
θ' ακολουθήσει κι ο Σιμόν...

Στενάχωρο το παρελθόν !

και μες το πόνο μας, γι αυτά,
μας...  εβρωμούσε του Αιγύπτιου,
το παλιοτσίμπουκο παιδιά
σε μύτη κοιμισμένου ή ξύπνιου
σαν νάκανε καπνό από σκ@@ά,
έστελνε μπόχα μυρωδιά
να πάει να χωθεί βαθιά.

Ενοχλητικός  και αρπάχτρας

σαν φεύγαμε όλοι εκ Τζακάρτας
ο καπετάνιος...... "τον εξυπνάκια"
τούρθε ιδέα και λέει, "ναυτάκια
σας δίνω μια μπουκάλα ουίσκυ
του καθενός να την αφήσει
στο σπίτι μου σαν πάτε Αθήνα",
- ξεδιαντροπιά 'χε συνεχή,
                  [κατάντησε ρουτίνα -.

Την πέταξα σ' ένα χαντάκι.

σαν νάρχεται είδα τελώνη...*                         *στην Ειδομένη, Κιλκίς, στα σύνορα
ύπουλα αυτός να με ζυγώνει !

Θυμήθηκα και τον αλλεργικό

στο σώβρακο, τον Κρητικό,
που την εβρήκε απ' τον τελώνη,
την τηλεόραση σαν χώνει
στο πορτ μπαγκάζ... 
                   "...μα  τόσο βλάκας ! ?"
και έγινε έτσι,  "θέμα"  πλάκας...


      Να πάμε και στο Τούνεζι,*                             *Τυνησία
       κακοκαιριά στη Μπαρμπαριά,*                         *Αλ Τζαχάιρ, ναυτικά η Αλγερία
       μετά από το Πρίντεζι,*                                        *Ιταλία
       πούφαγα τη κατραπακιά...
       (ληστεία στης πόλης τα στενά),
       που βρέθηκα κάποια βραδιά.


Γραμμή για Μάγχη,* τη "λεωφόρο".              *στενό της Μάγχης (Βρετανία-Γαλλία)
Χρησιμοποιώ αυτό τον όρο
γιατί υπάρχουνε λωρίδες
κυκλοφορίας.          
                   "Καπτα Φώτηηηη
τα πλοία σμήνος σαν ακρίδες"*                         *κλήση του καπετάνιου στη γέφυρα
χέσ@@κα* κι η χολή μου εκόπη.                   *φοβήθηκα

Φωνάζω ευθύς τον καπετάνιο...                                              
τον με τάχα ύφος αρειμάνιο !

Βαριά βεβαίως η ευθύνη
πλοίο στη Μάγχη,
                 [να κατευθύνει...

      Σιγκαπούρη....  φανάρια χίλια,
        αμέτρητες  βάρκες....  σαν κοχύλια
        αχώνευτο, ύπουλο στενό.....

        Σαν βγαίνω στον Ειρηνικό

        απ' το λαβύρινθο αυτό
        με φόβο, και με το στανιό
        τον Λαγκουάς*  αναζητώ,                                    *φάρος στη Σουμάτρα
        τον φάρο τον πιο λαμπερό.

        Σαν θαύμα, να κατονομάσω 

        τον φάρο θάτανε σωστό,
        γιατί εκεί θε να τα χάσω
        που θα τον δω από διακόσα
        μίλια...  μετά από τόσα
        που "τράβηξα" μ' άλλα φανάρια,*                        *αλλιώς οι φάροι
        που δεν μου φώτιζαν τ' αχνάρια...

        Ήταν μιά νύχτα πίσα

        και μας χτυπούσανε με λύσσα
        κι ορμή,  μεγάλα κύματα...
        ξεπλέναμε αμαρτήματα ?

        Ναι,  διακόσια μίλια ήταν, μα η τύχη,

        συνωμοτούσε με τη φύση
        και φρόντισαν,  τ' ουρανού το θόλο,
        με νέφη να  σκεπάσουν όλο...
        κι ενόμισα πως είναι από πλοία
        η αναλαμπή...  τότε με βία
        στιγμή μη χάσω...βουτάω τα κιάλια,
        του ναύτη λέω, "ξύπνα ρε Χάλια
        και φώναξε τον καπετάνιο...!"

        Τα 'χα χάσει... τι άλλο να κάνω ? 

        να έρθει τον φώναξα επάνω...

        Είναι σαν Αθήνα-Θεσαλονίκη  
        η απόσταση... μα σαν αφίχθη
        ο πλοίαρχος, κι αυτός τα χάνει
        και λέει, 
              ["η πορεία αλλού μας βγάνει"

        Κι όμως... ήταν το φανάρι (!),

        αντανακλούσε, κι είχε πάρει
        το μάτι μας λάμψη στα νέφη...
        κι η καρδιά μας επιστρέφει,
        στη θέση της σαν το καράβι,
        που άλλη πορεία είχε λάβει.


Τέλος....
       Μπότανυ Μπέι* Αυστραλία                      *Botany Bay
και στα Ορμούζ του Περσικού,                     *στενά του Ορμούζ, είσοδος του Περσικού
στη Σουραμπάγια* Ινδονησία,                       *Surabaya, Sumatra Indonesia
και του κακού μου του καιρού...! ! !
_____________________________________________



Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 7 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

___________________________________________________





  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου