Πέμπτη, 17 Απριλίου 2014

Τα Ακρωτήριά μου




       Aς αρχίσει η ιστορία...
     πριν να ''βρεθώ'' στα πλοία,
     κι απ' των δασκάλων τις βλακείες,
     όπως τις έλεγα, τις κρύες
     μωροφιλολογίες ...
                                 συνεπώς
     έμεινα κούτσουρο μικρός,
     και ειδικά στη γεωγραφία,
     δεν ήξερα.....
                    που'ν' η Λαμία......

      Αγράμματος βγήκα απ' το  σχολείο
      το μόνο μου ενδιαφέρον... 
                                         ήταν σκασιαρχείο.
      Μεγάλωσα,  κι η τιμωρία
      ήταν να μάθω Γεωγραφία
      με βιά και πόνο, από τη ζωή
      που θα με σούρει με λουρί...
      και θα με πάει άκρες του κόσμου,
      κι αυτό, θα είν' όλο το βιός μου.

      Τώρα στην αποστρατεία,
      αναπολώ με νοσταλγία
      τότε που ήμουν στα σχολεία
      και έφτυνα τη Γεωγραφία.

Πέρασα τοποθεσίες,
που για ανθρώπινες θυσίες,
μιά φήμη έχουνε κακή.
Κάποιες έχω επισκεφτεί,
σε άλλες πέρασα από κει.
Η ψυχή μου έχει φθαρεί
η χολή μου είχε κοπεί !

        Κάποιος ίσως θα απορεί

        και θα λέει πώς μπορεί, 
        τον κίνδυνο να  νοσταλγεί ? !
        κι ίσως  και μέσα του, να πει, 
        θάχει τελείως διαφθαρεί,
        θάχει γι αυτόν τελείως χαθεί
        κάθε ανθρώπινη πτυχή
        από τα όσα είχε δει...

Πέρασα πόρτες* Μαγγελάνου,                                 *άκρη Ν. Αμερικής
πέρασα τ'  Ακρωτήριο Χόρν*                                     *Cabo de Hornos
και κοίταζα με βλέμμα χάνου
τη "Γη Πυρός"......
                         των ουρανών
την κατακκόκινη φωτιά
π' ακούγαμε από παιδιά,
να είν' στα μάτια μου μπροστά...

Ευθύς μετά δε τη στροφή,
του Ειρηνικού να πιάνει η οργή.
Το κύμα του...
                     λόφος σωστός,
άδικα τ' όνομα έχει αυτός,
το τάχατες ειρηνικός..

     Άλλο ακρωτήριο, "της Ελπίδος*                   *Cape of Good Hope
       της Καλής".....
                      και εκεί να δεις
       το ανυπόφορο μαρτύριο                                     *40 μερόνυχτα Κουβέιτ- Δανία
       με τάνκερ στο γύρο Αφρικής.

Όσο και για το Κέιπ Λιούιν*                                    *Cape Leawin
της Αυστραλίας την αιχμή,
"ο έχων ώτα", λέν' "ακούειν",
όταν περάσει από κει,
τα βογγητά κάποιου πνιγμένου
μέσ' την αντάρα του ανέμου !

     Το Πράσινο το Ακρωτήριο*                                   *Σενεγάλη   
        και το Ναντάκετ* το μυστήριο,                              *Μασσαχουσέτη
        (μετά, του στρατού τ' απολυτήριο),
        που επέρασα κι ήταν χαμός,
        "το ρέμα πίσω,  μπρος γκρεμός",
        μ' άγρια θάλασσα κι ομίχλη
        όπου κανείς δεν εκοιμήθη.

Ρίο Ορινόκο,* ο ποταμός                                           *Βενεζουέλα
κι ενώ δεν εκοιτούσα 'μπρός,
ξυστά περνάει μια μαούνα*,                                       *Φορτηγίδα
"δεν βλέπεις", λέω "ρε μπουμπούνα" ?
στο τιμονιέρη μου το βλάκα,
"σούπα, πάω τσάτρουμ* ρε μαλάκα                         *Chart room, δωμάτιο χαρτών
πούχεις το νού σου όλο στη πλάκα" ? !

       Μεταξύ μας δεν έφταιε καθόλου,
       γιατί δεν σταματούσα διόλου
       να λέω συνεχώς αστεία,
       και θα γινόταν η αβαρία,
       γιατί χαζεύαμε απ' το τζάμι,
       τα μαύρα δέντρα σαν κατράμι
       πούχε "σαπίσει" η βροχή
       τη βλάστηση τη τροπική. 

Ο  "τιμονιέρης", ήταν ναύτης
π' άκουγε στ' όνομα Σατράπης 
από τα Κέιμαν*,  που πεινασμένος                          *Καραϊβική
είχε μπαρκάρει ο καημένος.

Μούπε...  
              με τα σπασμένα ελληνικά του 
ότι πεινούσε η οικογένειά του 
εκεί, στα πάμπλουτα νησιά,
που τα λαμόγια μια χαρά
κρύβουνε,   όλα τα λεφτά !

       
Μετά Βομβάη*....  Μετά Καράτσι*.....                       *Ινδία  *Πακιστάν

       Ένα κατάλογο, έχω γράψει....

       τι να πρωτοθυμηθώ ?

       Τραβάω στη ζέστη......
                              στον Περσικό,
       μα θα διακόψω λίγο εδώ....

           "Φώτα του Melburne. Βαρετά κυλάει ο yara-yara
            ανάμεσα σε φορτηγά πελώρια και βουβά...
          
           "Μια βάρκα θέλω ποταμέ να ρίξω από χαρτόνι
            όπως αυτές που παίζουνε στις όχθες μαθητές"

Είναι οι στίχοι του αυτοί,
του Καβαδία του ποιητή
όπου τα είχε διηγηθεί,
όλα και τάχε πει,
από Χαβάη ως "γιάρα-γιάρα"...

        ''Σαν έπιασα καμιά δεκάρα,
        από την πρώτη μου δουλειά,
        αγόρασα όλα τα γραπτά,
        του ποιητή και κει μακριά
        τα εμελέτησα καλά...

         Είν' υπέροχοι οι στίχοι 
        και δεν θα είχα κάποια τύχη
        να τον ανταγωνιστώ
        γι αυτό,  δηλώνω τώρα εδώ:
        "μαζί του δεν συγκρίνομαι 
        μπροστά του υποκλίνομαι !"

      
''Τρελάθηκα'' μια ημέρα
και από εδώ και πέρα,
το ποίημα μου έχει γραφτεί,
χωρίς ειρμό και συνοχή,
Η γεωγραφία μ' οδηγεί,
όπως σου είπα στην αρχή.
Από της γης κάθε γωνία
που πέρασα με αγωνία,
κάποια μου έρχεται ιστορία...



Του Μεγαλέξανδρου ο Ινδός,
του Πακιστάν ο ποταμός,
όπου "κατέβηκε" από κει
στον Ινδικό 
                 αυτός να βγεί,
στον άγνωστο ωκεανό.

Βέλη βροχή απ΄τα κανό,
πέφταν χωρίς σταματημό
από τις τοπικές.....
πού ζουν στις όχθες, τις φυλές.
         

Μα το κονβόι των Μακεδόνων,

ο θρύλος μέσω των αιώνων,
φτάνει στη θάλασσα.....
                              με επικεφαλής,
παρά το τραύμα της κεφαλής, 
τον πρώτο καπετάνιο.... 
τον Ονησίκριτο, όπου τιτάνιο
αγώνα έδωσε να φτάσει,
και ψυχραιμία 
                   να μην χάσει...!


      Με αεροπλάνο στην Αλάσκα*                *Anchorage, Alaska
      με θερινή στολή και κάσκα
      στο Ανκορέιτζ πήρα δυό ρούχα...
      με τις ψιλοδεκάρες πούχα". 
                                                              
Η Σκύλα......
           η Χάρυβδη* μετά.                           *Strait of Messina, Sicily-Calabria
Του Οδυσσέα.....
                κείνη η "θηλειά".

      Ολοταχώς για Καναδά
         κάργα στο λάσκα τα σχοινιά
         γιατί εσπάσαν' εκεί μύρια
         με άμπωτη και με παλίρροια,
         και αν τυχόν σύ ξεχαστείς,
         και έτσι, δεν επιληφθείς,  
         θάρθει ο χοντρός εφοπλιστής
         να πει   " πως δεν θα πληρωθείς,
         για τη ζημιά, θα χρεωθείς"
         καθώς συνέχεια αυτός πληρώνει,
         και θάχει δίκιο να στα χώνει.

Στη κόστα* πλέω της Νόβα Σκότσια*,                  *Ακτές    *Nova Scotia
πάω στο όμορφο Σεν Τζων*,                          *Saint John, *New Brunswick Canada
στο Χάλιφαξ*  που 'χα τα κότσια                          *Halifax, Nova Scotia
-γι αυτό και είμαι επιζών-
να είμαι όρθιος και παρών
συνέχεια δε περιπολών......

Σαν φέραν άσχετους για βάρδια
και που κοιμόνταν στα σκοτάδια,
τους λέω τηλεφωνικά:
"Ακούστε αρακτά σκατά,
σαράντα "αθρώποι"  κινδυνεύουν",        
πολλοί αρχίσανε να φεύγουν....


      Πόρτο Ορντάζ* και Πόρτο Χέρο.                           *Venezuela
         Ονδούρας και ο Παναμάς,
         πούπε  ο Μανζάνα*

                        "Σε συγχαίρω                              *παρατσούκλι "manzana" μήλο
ουν γκράντ περσόνα* είσαι για μας"*             *εξαιρετικός άνθρωπος 

        -ο μισερός ο Ονδουριάνος,
        μαζί μου πούτανε βαρδιάνος*-.                     *μαζί στη βάρδια



"Μπόμαν"  και εγώ, σαν δυό αδέλφια.
Νέα Υόρκη.....   Φιλαδέλφεια.
Θυμήθηκα και κοπελιά,
εικόνα αξέχαστη, παλιά
όχι ρε κάτι σοβαρά,
όλο και όλο μιά αγκαλιά
στο  Γκρέιντχαντ* το λεωφορείο,                              *Greyhound
μ' ένα ασύλληπτο έξω κρύο.
Ήταν τουρίστρια απ' τη Νεμπράσκα*                  *Nebraska state
κι είδα τον ουρανό με τ' άστρα,
ενώ χαμογελούσε,
όταν μου εξηγούσε
κάθε εικόνα που κοιτούσε
όπως το "μπας"* περνούσε..                              *λεωφορείο, bus


        Μετά, η σκοτώστρα ο Χατέρας,*          *Cape Hatteras, Virginia
         πραγματικά.... ένα τέρας
         αχόρταγο, καταραμένο
         και για ναυάγια διψασμένο.


Πάω στη μεγάλη λίμνη Έρι*.                            *Erie, Ohio, New York, Michigan
Το πλοίο ανέβηκε βουνά...
Μετά από χρόνια εκεί θα εύρη
η φαντασία τη γειτονιά,
πούταν μικρό κορίτσι η Κέλλυ,
κι ήταν της μοίρας να το θέλει
μετά σαράντα τόσα χρόνια
που έπρεπε νάμαι με εγγόνια,
εμείς οι δύο να βρεθούμε,
τα Σάββατα αλληλογραφούμε
και νοερά ξαναγυρίζω
και ξανασιχτιρίζω,
όλη την τότε περιπέτεια,
την τύχη μου που με απρέπεια
μείχε κρατήσει αιχμάλωτό της.

Μα τώρα είναι ματαιότης
να σκέπτομαι τα πεπραγμένα
στα χρόνια κείνα τα χαμένα.


Μουσώνες  στην Ινδονησία,*                                            *Borneo
μοίρα μου τόχει.... πάλι Ασία.
Ο Καλιβούκι θα χαθεί....
θ' ακολουθήσει κι ο Σιμόν...

Στενάχωρο το παρελθόν !

και μες το πόνο μας, γι αυτά,
μας...  εβρωμούσε του Αιγύπτιου,
το παλιοτσίμπουκο παιδιά
σε μύτη κοιμισμένου ή ξύπνιου
σαν νάκανε καπνό σκατά,
έστελνε μπόχα μυρωδιά
να πάει να χωθεί βαθιά.

Ενοχλητικός  και αρπάχτρας

σαν φεύγαμε όλοι εκ Τζακάρτας
ο καπετάνιος...... "τον εξυπνάκια"
τούρθε ιδέα και λέει, "ναυτάκια
σας δίνω μια μπουκάλα ουίσκυ
του καθενός να την αφήσει
στο σπίτι μου σαν πάτε Αθήνα",
- ξεδιαντροπιά είχε ρουτίνα -.

Την πέταξα σ' ένα χαντάκι.

σαν είδα νάρχεται,  τελώνη...*                         *στην Ειδομένη, Κιλκίς, στα σύνορα
ύπουλα αυτός να με ζυγώνει !

Θυμήθηκα και τον αλλεργικό

στο σώβρακο, τον Κρητικό,
που την εβρήκε απ' τον τελώνη,
την τηλεόραση σαν χώνει
στο πορτ μπαγκάζ... 
                       .....μα  τόσο βλάκας ! ?
και έγινε έτσι,  "θέμα"  πλάκας...


      Να πάμε και στο Τούνεζι,*                             *Τυνησία
       κακοκαιριά στη Μπαρμπαριά,*                         *Αλ Τζαχάιρ, ναυτικά η Αλγερία
       μετά από το Πρίντεζι,*                                        *Ιταλία
       πούφαγα τη κατραπακιά,
       (ληστεία στης πόλης τα στενά),
       που βρέθηκα κάποια βραδιά.


Γραμμή για Μάγχη,* τη "λεωφόρο".              *στενό της Μάγχης (Βρετανία-Γαλλία)
Χρησιμοποιώ αυτό τον όρο
γιατί υπάρχουνε λωρίδες
κυκλοφορίας.          
                   "Καπτα Φώτηηηη
τα πλοία σμήνος σαν ακρίδες"*                    *κλήση του καπετάνιου στη γέφυρα
χέστηκα* κι η χολή μου εκόπη.                      *φοβήθηκα

Φωνάζω εγώ το καπετάνιο,                                               
τον, με τάχα ύφος αρειμάνιο...
ετούτος έχει την ευθύνη
το πλοίο για να κατευθύνει...

Σιγκαπούρη....  φανάρια χίλια,
αμέτρητες  βάρκες....  σαν κοχύλια
αχώνευτο, ύπουλο στενό.....

Σαν βγαίνω στον Ειρηνικό

απ' το λαβύρινθο αυτό
με φόβο, και με το στανιό
τον Λαγκουάς*  αναζητώ,                                    *φάρος στη Σουμάτρα
τον φάρο τον πιο λαμπερό.

Σαν θαύμα να κατονομάσω 

τον φάρο,  θάτανε σωστό
γιατί εκεί θε να τα χάσω
που θα τον δω από διακόσα
μίλια,   μετά από τόσα
που "τράβηξα" μ' άλλα φανάρια,*                    *αλλιώς οι φάροι
που δεν μου φώτιζαν τ' αχνάρια...

Δεν είπα, ήταν νύχτα πίσα

και μας χτυπούσανε με λύσσα
κι ορμή,  μεγάλα κύματα...
ξεπλέναμε αμαρτήματα ?

Ναι,  διακόσια μίλια ήταν, μα η τύχη,

συνωμοτούσε με τη φύση
και φρόντισαν,  τ' ουρανού το θόλο,
με νέφη να  σκεπάσουν όλο, 
ενόμισα είναι από πλοία
η αναλαμπή.................με βία
βούτηξα τότε εγώ τα κιάλια
του ναύτη λέω, "ξύπνα χάλια
και φώναξε τον καπετάνιο..."

Τα έχασα... και τι να κάνω ? 

τον φώναξα να έρθει επάνω...
Είναι ως τη Θεσαλονίκη  
η απόσταση, και σαν αφίχθη
ο πλοίαρχος, κι αυτός τα χάνει
μου λέει, 
      "η πορεία αλλού μας βγάνει"

και όμως, ήταν το φανάρι,

αντανακλούσε κι είχε πάρει
το μάτι μας λάμψη στα νέφη
και η καρδιά μας επιστρέφει,
στη θέση της σαν το καράβι,
που άλλη πορεία είχε λάβει....


     Τέλος....
             Μπότανυ Μπέι* Αυστραλία                      *Botany Bay
       και στα Ορμούζ του Περσικού
       στη Σουραμπάγια* Ινδονησία                          *Surabaya, Sumatra Indonesia
        .....και του κακού μου του καιρού.
_____________________________________________



Από το βιβλίο "Σπασμένος κάβος". Βιωματικό έμμετρο έργο
του Οδυσσέα Ηβιλάγια No 7 / e-mail: pmataragas@yahoo.com /
Επιμέλεια - προσαρμογή κειμένων Cathy Rapakoulia Mataraga

___________________________________________________





  σπασμένος κάβος  

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου